Αυτό το Σάββατο….

   

916441-woman-jogging

Και μετά το «Κάποτε το Σάββατο» έφτασε αυτό το Σάββατο!!!

Ώρα 18.00 το απόγευμα. Έχω μια φαεινή ιδέα να φτιάξω κάποια σνακ με βάση το αγγούρι που διάβασα από μια εξαιρετική, εκτός συνόρων και εκτός συναγωνισμού blogger. “Δε δοκιμάζω λέω απόψε που έχω και χρόνο μήπως και ανακαλύψω επιτέλους κάτι νόστιμο με λίγες θερμίδες;…” Kαι έτσι και έγινε. Φαεινή ιδέα νούμερο δύο!!! Να πάω στο σούπερ μάρκετ για να πάρω τα υλικά με τα πόδια….Aπόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων. Ωραία διαδρομή δε λέω…

Το Πολύδροσο φημίζεται για το πράσινο που διαθέτει ωστόσο δε διαθέτει την ανάλογη υποδομή για να απολαύσεις πεζοπορία. Παίρνω και ένα σάκο απο εκείνους που μπαίνουν στους ώμους για να βάλω μετά τα δύο πράγματα που θα αγόραζα και ξεκινάω. Με το που βγαίνω στο δρόμο βλέπω στα πρώτα πέντε μέτρα καμιά δεκαριά σαν και μένα, με φόρμα και αθλητικό εννοώ, να έχουν “πάρει” τους δρόμους…Και λέω απο μέσα μου αυτοί να δεις ή γονείς είναι ή απλά παντρεμένοι για να τους βλέπεις Σάββατο βράδυ να κάνουν τζόκινγκ στα σοκάκια της Φραγκοκκλησιάς…

Αφού στη διαδρομή σώθηκα κανά δυό φορές απο θαύμα, αφενός γιατί τα πεζοδρόμια είναι σπασμένα και όταν προσπαθείς να κάνεις γρήγορο περπάτημα κινδυνεύεις ανά πάσα στιγμή απο διάστρεμμα και αφετέρου γιατί τα αυτοκίνητα στην Πεντέλης δε “μασάνε” αν έχεις κατέβει απο το πεζοδρόμιο.

Κάποτε έφτασα στο σούπερ μάρκετ …εκεί ξεκινάει το άλλο δράμα. “Αφού ξέρεις κουκλίτσα μου ότι όταν μπαίνεις σε σούπερ μάρκετ κάνεις σα να μπαίνεις στο attica γιατί πηγαίνεις με τα πόδια;” είπα απο μέσα μου, όταν έφτασα στο ταμείο και ανακάλυψα οτι φυσικά τα πράγματα δεν μπορούσα με τίποτα να τα στριμώξω όλα στο σακίδιο…

Έτσι λοιπόν φορτωμένη σα “γαιδούρι” στην πλάτη και στα χέρια δρόμο πήρα…δρόμο άφησα για την επιστροφή στη βάση μου….Αυτή τη φορά είπα να ακολουθήσω το μονοπάτι που περνάει πάνω απο το ρέμα Χαλανδρίου για να αποφύγω την Πεντέλης με τα πολλά αυτοκίνητα και το καυσαέριο…

Πήρα λοιπόν τον ανηφορικό δρόμο και εκεί που έχω λαχανιάσει απο το περπάτημα συνδυαστικά με το βάρος που κουβαλάω έρχεται το τελειωτικό χτύπημα…συνειδητοποιώ οτι όχι απλά δεν αναπνέω οξυγόνο, απο τα άπειρα δέντρα που είναι γύρω μου, αλλά ότι αναπνέω ένα συνονθύλευμα αιθαλομίχλης απο τα τζάκια, που μάλλον ήταν όλα αναμμένα εκείνη τη στιγμή, μαζί με πετρέλαιο και καυσαέριο απο τα λίγα ευτυχώς αυτοκίνητα που πέρασαν απο δίπλα μου…

Νιώθω έντονο το αίσθημα της ασφυξίας αλλά ούσα επίμονη συνεχίζω χωρίς στάση για να δώσω επιτέλους τέλος στην περιπετειά μου… ένα απόγευμα Σαββάτου που θα μπορούσα απλά να βουλιάξω στον καναπέ και να παραγγείλουμε μια πίτσα….Επίσης λέω να γραφτώ γυμναστήριο και να μην το ξαναρισκάρω να ξαμολυθώ στους δρόμους του Αμαρουσίου…Όσο για τα σνάκ…ακόμα δεν τα έχω φτιάξει!!!!! Και περάσαμε εμείς καλά και εσείς εύχομαι καλύτερα!!!!!

Συμπέρασμα….

Don’t follow my mood just follow ….. my blog!!!!

get-ready-its-saturday-night