Βραδιές με «κολλητές» που δεν θα ξεχάσεις ποτέ…

   

Women sitting on sofa watching a movie

Βραδιές με «κολλητές» που δεν θα ξεχάσεις ποτέ…

Οι  φιλίες που αντέχουν στο χρόνο…Εσύ βάλε τον τίτλο που σου ταιριάζει….

Θυμάμαι λοιπόν  πριν από χρόνια, όταν ζούσα μόνη μου σ’ ένα μικρό και όμορφο διαμέρισμα στην Κυψέλη πόσες όμορφες βραδιές είχα ζήσει με αγαπημένες φίλες.

  

Άλλοτε ήταν σημείο συνάντησης πριν την βραδινή μας έξοδο, άλλες φορές ήταν καταφύγιο για να κλάψουμε το χωρισμό μας και άλλες φορές ήταν το στέκι μας για να πιούμε ένα χαλαρό ποτό, να δούμε μερικά επεισόδια sex and the city, να φάμε junk food και να σχολιάσουμε όλα όσα έγιναν τη μέρα ή τη βδομάδα που πέρασε.

Αλησμόνητες βραδιες με γέλια, κλάματα, φιλοσοφίες και πειράγματα. Πόσο σοφές γίναμε μέσα απο αυτή τη διαδικασία που τότε δυστυχώς δεν είμασταν σε θέση να την αξιολογήσουμε όπως έπρεπε.

Τις θεωρούσαμε τόσο δεδομένες εκείνες τις βραδιές. Ηταν μια ρουτίνα ευτυχίας απο εκείνες που νομίζεις οτι θα κρατήσουν για πάντα.

girls-movie-night-2167

Στο μικρό δυάρι της Κυψέλης θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί βιβλία ή να είχαν γυριστεί έργα με πρωταγωνίστριες μικρές κυρίες που βιαζόντουσαν να μεγαλώσουν. Που δοκίμαζαν η μια τα ρούχα της άλλης και πειραματιζόντουσαν με τα μεικ – απ χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, απλά σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Μας έπαιρνε ο ύπνος στους καναπέδες και το πρωί τρέχαμε να ετοιμαστούμε γρήγορα για να προλάβουμε να πάμε στην ώρα μας στο γραφείο.

Να περάσει μια ακόμα μέρα για να βρεθούμε ξανά το βράδυ και να συνεχίσουμε τις κοριτσίστικες κουβέντες μας που δεν είχαν τελειωμό.

Εκεί που καθόμασταν μπροστά στην τηλεόραση ξαφνικά αποφασίζαμε να βγούμε και όταν είμασταν έξω ξαφνικά άλλαζε η διαθεσή μας και θέλαμε να αράξουμε σ’ έναν καναπέ να πούμε τον πόνο μας.

horiz-girls-night-in-movie-night

‘Ηταν η εποχή της απόλυτης ελευθερίας και της ιδανικής φιλίας.

Έκλαιγε η μια στον ώμο της άλλης για μια χαμένη αγάπη ή κρεμόταν η μια απο τα χείλη της άλλης για τον τρόπο που θα διεκδικήσει τον καινούριο έρωτα που της είχε πάρει τα μυαλά.

Οι τσακωμοί και οι διαφωνίες ήταν μέσα στο πρόγραμμα αλλά υπήρχε πάντα αίσιο τέλος γιατί εκείνες οι φιλίες ήταν κάτι σαν οικογένεια.

Τα αλησμόνητα εκείνα χρόνια μεγαλώνοντας άρχισαν να αλλάζουν…με την πρώτη εγκυμοσύνη. Μια απο τις φίλες που μοιραζόμουν την καθημερινότητά μου μια ωραία μέρα μου είπε οτι ήταν έγκυος.

Θυμάμαι αγκαλιαστήκαμε και κλαίγαμε λες και το περιμέναμε μαζί το παιδί…

Η ρουτίνα είχε αλλάξει…

Λίγο καιρό αργότερα η δεύτερη κολλητή μου αρραβωνιάστηκε και η τρίτη έφυγε εκτός Αθηνών για επαγγελματικούς λόγους.

Στη δική μου ζωή μέχρι τότε δεν είχε γίνει κάποια σημαντική αλλαγή εκτός απο το γεγονός οτι άλλαξα δουλειά και σπίτι. Μετακόμισα σ’ ένα μεγαλύτερο, σε μια καλύτερη περιοχή που όμως ποτέ δεν έζησε τα μεγαλεία της Κυψέλης.

Σε λίγο καιρό απέκτησα και εγώ σύντροφο και η ζωή μου σιγά-σιγα μπήκε σ’ άλλους ρυθμούς.

Φυσικά και δεν χάσαμε η μια τα ίχνη της άλλης. Απλά τώρα έπαιρναν φωτιά τα τηλέφωνα και πίναμε τα σφηνάκια πιο γρήγορα όταν βρισκόμασταν έξω γιατί έπρεπε να γυρίσουμε η κάθε μια στο σπίτι της.

Joke

Μετά ήρθαν οι γάμοι, τα παιδιά και τη συνέχεια την ξέρετε όλες σας…

Με κάποιες χαθήκαμε…με κάποιες άλλες συνεχίσαμε να έχουμε επαφή απλά η φιλία είχε μπει σε νέα βάση. Σε αυτό το σημείο φάνηκαν λοιπόν οι φιλίες που αντέχουν στο χρόνο και δυστυχώς είναι τελικά λίγες….

Εκείνες όμως που μένουν είναι πολύ δυνατές και τίποτα δεν μπορεί να τις «ακυρώσει»… Μπορεί να περάσουν μέρες χωρίς να μιλήσεις με την κολλητή σου αλλά όταν θα μιλήσεις θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Αυτή είναι τελικά η επιτυχία της δυνατής φιλίας όταν οι συνθήκες της ζωής αλλάζουν.

Υπάρχουν φιλίες που αντέχουν στο χρόνο….