Η βολή που μας δίδαξε

   

ee3fb60f5791eaa0fb2b09e43427f108_XL

Οι μάχες κερδίζονται με επιμονή

Καλοκαίρι 2016…άλλοι ξαπλωμένοι σε ακριβές αναπαυτικές ξαπλώστρες, άλλοι στριμωγμένοι σε φτηνά ενοικιαζόμενα δωμάτια, κάποιοι άλλοι στο μπαλκόνι του σπιτιού τους και άλλοι στριμωγμένοι στο λεωφορείο, στο δρόμο για τη δουλειά τους σα να μην είναι Αύγουστος.

Και ξαφνικά ένα μετάλλιο τους ενώνει όλους…

  

Τους ενώνει στη ζωή, στο fb, στο instagram, στις παρέες, στην παραλία…στο σπίτι…

Η κοπέλα που έβαλε στόχο να τους νικήσει όλους, τους νίκησε και όλοι χαιρόμαστε με τη χαρά της. Όλοι συγκινούμαστε με το άκουσμα του Εθνικού ύμνου τη στιγμή  της απονομής του χρυσού μεταλλίου….

Οι γονείς γιατί στα μάτια της βλέπουμε τα παιδιά μας, οι άνθρωποι που τα φέρνουν δύσκολα βόλτα γιατί στα μάτια της βλέπουν την ελπίδα, τα παιδιά νεαρής ηλικίας γιατί γεμίζουν δύναμη και νιώθουν ξαφνικά οτι όλα μπορούν να συμβούν….και οι πολιτικοί γιατί έχουν μια ακόμα ευκαιρία να κάνουν δηλώσεις…

Πίσω όμως απο αυτή τη νικητήρια βολή κρύβεται μόνο η δύναμη της ψυχής της και φυσικά μια οικογένεια που τη στήριξε με αγάπη για να κάνει το ονειρό της πραγματικότητα. Μια οικογένεια που είδε τις ικανοτητές της και την άφησε να διαλέξει αυτό που την κάνει ευτυχισμένη…Και ίσως τελικά μόνο αυτό πρέπει να κρατήσουμε…Να διδαχθούμε απο την νίκη αυτής της κοπέλας οτι τα παιδιά μας είναι ικανά για μεγάλες δόξες αν τα αφήσουμε να κυνηγήσουν τα αληθινά ονειρά τους.

Ας δούμε μέσα στα μάτια αυτής της κοπέλας τον πόθο που κανείς δεν της φρέναρε και κάνεις δεν προσπάθησε να της τον αλλάξει….

Αυτό το μετάλλιο είναι μια απόδειξη οτι όταν θέλεις κάτι πολύ το πετυχαίνεις…

Αποδεικνύεται περίτρανα οτι μόνο η οικογένεια μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά της…

Μας αρέσει δε μας αρέσει, σ’αυτή τη χώρα ζούμε που η συγκίνηση είναι εύκολη, η πολίτεια ανύπαρκτη και μόνο η δύναμη μας μπορεί να κάνει θαύματα!!!

Η Άννα Κορακάκη μετά απο σκληρή δουλειά τα κατάφερε…

Το μάθημα που μας έδωσε είναι ένα ….

Να μάθουμε να στηρίζουμε τα παιδιά μας σ’αυτό που πραγματικά θέλουν να κάνουν…ακόμα και αν δεν είμαστε εμείς προπονητές τους…

Μπράβο ‘Αννα!!!