Η εξουσία των φοβισμένων

   

stress

Θέλω σήμερα να μοιραστώ μαζί σας ένα θέμα που δεν έχει σχέση με παιδιά, έρωτες, αγάπες χωρισμούς και «δακρύβρεχτα» βράδια. Ένα θέμα καθημερινό που μας «στοιχειώνει» και έχει να κάνει με τους ανθρώπους που καλούμαστε κατά καιρούς να συνεργαστούμε…

Όσα χρόνια εργάζομαι μου έχουν συμβεί διάφορα, φαντάζομαι άλλα τόσα και σ’ εσάς.

Σκέφτομαι λοιπόν κατά καιρούς τι έχω περάσει και διαπιστώνω τη δύναμη που έχει ο άνθρωπος μέσα του αφού τελικά τα κατάφερα και δεν έστειλα κανέναν στο νοσοκομείο, δεν με συνέλαβαν για ανάρμοστη συμπεριφορά και δεν νοσηλεύτηκα σε κάποιο ψυχιατρικό ίδρυμα για να συνέλθω από τις παρενέργειες που προκαλούσαν στο νευρικό μου σύστημα οι άνθρωποι που κατά καιρούς βρέθηκαν «πάνω από το κεφάλι μου» επαγγελματικά.

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει άνθρωπος που δεν συνεργάστηκε με «τρελούς», «ανισόρροπους» και «υπερβολικούς» ανθρώπους. Νομίζω πως η απάντηση είναι αρνητική αφού πάντα εκεί έξω υπάρχει μια τέτοιου τύπου απειλή…Κάποιος για να μας ταλαιπωρήσει στον χώρο της εργασίας μας επειδή ξύπνησε στραβά, επειδή δεν τα πηγαίνει καλά με τη γυναίκα του, ή με τον άντρα της αν είναι θηλυκού γένους, επειδή όλα του φταίνε και χίλιες άλλες αιτίες.

Τι κατάλαβα εγώ μετά από τόσα χρόνια δουλειάς…

Οι άνθρωποι συγκαταλέγονται σε δύο κατηγορίες.

Σε εκείνους που ξέρουν, νιώθουν, καταλαβαίνουν και σε εκείνους που δεν ξέρουν, δεν ένιωσαν ποτέ και δεν κατάλαβαν…

Και όταν λέω ξέρουν δεν εννοώ να ξέρουν το αντικείμενο της δουλειάς τους αλλά να ξέρουν οτι ο συνεργάτης τους δεν είναι αντικείμενο.

Πόσες φορές δεν νιώσατε άσχημα επειδή δεν σας κοίταξαν στα μάτια όταν κάτι σας ζήτησαν να κάνετε, πόσες φορές δεν πληγωθήκατε από έναν άσχημο χαρακτηρισμό που ακούσατε, πόσες απογοητεύσεις δεν νιώσατε όταν το επίτευγμά σας δεν αξιολογήθηκε όπως θα έπρεπε;

Είμαι σίγουρη πολλές…

1452123939699

Στον επαγγελματικό στίβο δεν υπάρχει κόσμος αγγελικά πλασμένος και αυτό συμβαίνει κατά κύριο λόγο επειδή οι άνθρωποι δεν είναι εκπαιδευμένοι στη διαχείριση της εξουσίας.

Εκεί το αποδίδω μετά από αρκετά χρόνια εμπειρίας…

Οι συμπεριφορές των ανθρώπων καθορίζονται από την ποιότητα που έχουν ως άνθρωποι και φαίνεται πως αυτό είναι μάλλον σπάνιο ειδικά στις μέρες μας.

Δηλαδή πάντα ήταν αλλά τώρα έχει παραγίνει το κακό…

Και δεν «ανοίγω» τυχαία αυτό το θέμα. Το παραθέτω γιατί έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Ζούμε στην εποχή της εξουσίας των φοβισμένων, των ανθρώπων με τα «τσακισμένα φτερά» που βρίσκουν εξιλαστήρια θύματα τους συνεργάτες τους.

Βιώνουμε την εποχή του «τα κάνω όλα και συμφέρω», την επαγγελματική παρακμή που σκοτώνει τη δημιουργικότητα…

Άνθρωποι στερημένοι, μοναχικοί, με λεηλατημένες ψυχές λόγω της κρίσης προσπαθούν κάθε μέρα να επιβιώσουν από τη θέση που κατέχουν ασκώντας εξουσία με άγριο τρόπο στους συνεργάτες τους…

‘Ένας φαύλος κύκλος επιθετικότητας χωρίς τελειωμό αποτέλεσμα όλων όσων βιώνει αυτός ο τόπος τα τελευταία χρόνια.

Αυτό που απλά θέλω να πω είναι οτι σας νιώθω και καταλαβαίνω όσα ζείτε όταν κάθε μέρα φεύγετε από τη θαλπωρή του σπιτιού σας αφήνοντας πίσω τον φίλο σας, τα παιδιά σας, τους γονείς σας για να πάτε να εργαστείτε στο εχθρικό περιβάλλον που οι συνθήκες σε αυτή τη χώρα το έκαναν ακόμα εχθρικότερο….

Όμως η ζωή είναι αγώνας και εμείς έχουμε μάθει να παλεύουμε για να τη ζούμε όσο το δυνατόν καλύτερα…αρκεί να ξέρουμε να βάζουμε όρια… ο καθένας τα δικά του…