Λίγες μέρες πριν το δημοτικό…

   

Λίγες μέρες πριν το δημοτικό...
Λίγες μέρες πριν το δημοτικό…

Σαν χθες μου φαίνεται που πήγαν πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό…ήταν δύο μικροσκοπικά πλασματάκια που μόλις ξεκινούσαν το πρώτο τους ταξίδι μακριά από την οικογενειακή φωλιά, μακριά από την καθημερινή φροντίδα της μαμάς και του μπαμπά.

Anxious-Kids-at-School-title

Εκείνο το χειμώνα θα ήταν η πρώτη φορά που το μεσημέρι θα έτρωγαν εκτός σπιτιού, θα κοιμόντουσαν στα μικροσκοπικά κρεβατάκια του σταθμού τα μεσημέρια και θα περνούσαν σχεδόν όλη την ημέρα με τους νέους τους φίλους. Θυμάμαι έκλαψα την πρώτη μέρα που μου άφησαν το χέρι για να μπούνε στην τάξη…και λίγες ώρες αργότερα έκλαψαν αυτά για να πάω να τα πάρω…Ήταν οι πρώτες μέρες που όλα τα παιδάκια βιώνουν, το καθένα με το δικό του τρόπο, το αίσθημα του αποχωρισμού από την οικογένεια. Η ένταξη τους σ’ αυτή τη μικρή κοινωνία έγινε σχεδόν ανώδυνα σε σημείο που με προβλημάτισε μήπως τελικά δεν περνούσαν καλά μαζί μας.

legs of schoolchildren in a row in front of a fence

  

Όμως καθώς περνούσαν οι μέρες κατάλαβα πόσο ανάγκη είχαν αυτή τη μικρή ανεξαρτησία που τους έδιναν οι λίγες ώρες μακριά από το σπίτι τους. Με πόση ανυπομονησία περίμεναν να ξημερώσει για να βρεθούν ξανά στα μικρά τραπεζάκια του παιδικού σταθμού και να «χτίσουν» τα πρώτα τους μικρά επιτεύγματα. Ήταν μόλις τριών ετών τότε αλλά το έλεγε η ψυχή τους. Σχεδόν ατρόμητα στην πρώτη τους απόπειρα να βγουν για λίγες ώρες από τη θαλπωρή του σπιτιού τους.

Και μετά…μετά ήρθε το νηπιαγωγείο. Εκεί θυμάμαι πήγα για την εγγραφή και έκανα σχεδόν συνέντευξη στη διευθύντρια για να τσεκάρω αν θα περάσουν καλά τα παιδιά μου τα δύο χρόνια που θα ακολουθούσαν.

Εκείνα πάντα με τον ίδιο ενθουσιασμό ξεκινούσαν τη νέα χρονιά και εγώ πάντα με την ίδια αγωνία και το «δάκρυ κορόμηλο» σε κάθε τους νέο ξεκίνημα.

Σήμερα το βράδυ που μιλούσαμε βρήκαν ένα μπρελόκ με τα εφεδρικά κλειδιά του σπιτιού μας και ήρθαν και τα δύο μαζί να μου πούνε πότε θα έχουν από ένα στα χέρια τους. Δεν ήταν αυτό που με σόκαρε αλλά οι σκέψεις που μοιράστηκαν λίγο αργότερα μαζί μου.

«Θα πρέπει να έχουμε ο καθένας το δικό του κλειδί γιατί όταν θα πηγαίνουμε βόλτες θα πρέπει μετά να μπορούμε να μπούμε στο σπίτι μας»

«Μήπως μπήκαν στο Πανεπιστήμιο και δεν το κατάλαβα» αναρωτήθηκα …

Δημοτικό θα πάνε και μάλιστα πρώτη…

Κάτι δεν έχω καταλάβει καλά…

Τόσο προχωρημένα τα νέα παιδιά…

Θεέ μου πως θα αντέξω;

Φυσικά και τους εξήγησα οτι όλα αυτά που ονειρεύονται αργούν πολύ ακόμα για να συμβούν και ευτυχώς συμφώνησαν αλλά στο δημοτικό θα πάνε σίγουρα. Αυτό δεν μπορώ να το αποτρέψω όσο και αν φοβάμαι, όσο και αν έχω αγωνία…

Και τι κάνουμε φέτος; Εκτός από το κλάμα που θα ρίξουμε στον αγιασμό, που είναι δεδομένο, τι άλλο κάνουμε για να είμαστε σίγουροι οτι τα παιδιά μας θα περάσουν και εκεί καλά όπως τα προηγούμενα χρόνια….

Απλά το σταυρό μας…

Μόνο αυτό μπορούμε να κάνουμε τώρα που ξεκινούν το πρώτο τους ταξίδι στην μάθηση…

Τώρα που θα ανακατευτούν σε μια μικρή κοινωνία με ανθρωπάκια διαφόρων ηλικιών.

Και ας ελπίσουμε η ένταξη τους να είναι το ίδιο ανώδυνη όπως όλες οι προηγούμενες…

jumping-820x380

Το μόνο σίγουρο είναι οτι κάθε φορά που θα ανοίγουν τα φτερά τους για το επόμενο μεγαλύτερο πέταγμα τους η δική μας καρδιά θα χτυπάει πιο γρήγορα…άλλοτε από έντονες συγκινήσεις και άλλοτε από φόβο και αγωνία.

Ας έχουμε λοιπόν μια καλή σχολική χρονιά!!!