Μήπως έχετε πενήντα λεπτά;

   

Μήπως έχετε πενήντα λεπτά;

Βράδυ Τρίτης, μια μέρα μετά την πιο μελαγχολική μέρα του χρόνου, την δεύτερη Δευτέρα του νέου έτους, τουλάχιστον σύμφωνα με τις έρευνες…

Ένα βροχερό βράδυ Τρίτης που βγήκα να περπατήσω στο μουσκεμένο δρόμο γιατί όλα μου έφταιγαν…

Δίπλα μου δεκάδες αυτοκίνητα που επέστρεφαν στη βάση τους με οδηγούς προφανώς κουρασμένους μετά από μια ακόμα δύσκολη μέρα.

Γύρω μου δεκάδες σπίτια με τραβηγμένες κουρτίνες και αναμμένα φώτα στα σαλόνια τους…κάποιοι είχαν αναμμένο και το τζάκι… η μυρωδιά στην ατμόσφαιρα ήταν ανάμικτη από καμένο ξύλο και μυρωδιά βροχής…

Ένιωσα την ανάγκη να με χτυπήσει για λίγο ο κρύος αέρας στο πρόσωπο μου, να πάρω μια ανάσα, γιατί αν έμενα λίγο ακόμα μπροστά στον υπολογιστή νόμιζα οτι θα εκραγεί ο εγκέφαλός μου.

Παρατηρούσα τα πάντα γύρω μου χωρίς να σκέφτομαι τίποτα…απλά άδειαζε το μυαλό μου και καθάριζε η σκέψη μου. Λίγα λεπτά νωρίτερα όλα μου έφταιγαν, όλα με εκνεύριζαν…

Δίπλα μου περνούσαν γυναίκες και άνδρες που περπατούσαν και εκείνοι με τον ίδιο ρυθμό όπως και εγώ…για τους περισσότερους αυτή η βόλτα ήταν ένα είδος γυμναστικής.

Άραγε είχαν νιώσει λίγες ώρες νωρίτερα όπως και εγώ ή έτυχε να τους πετύχω στο δρόμο μου;

Η ματιά μου σταμάτησε πολλές φορές στα ξεχασμένα λαμπιόνια που κρέμονταν ταλαιπωρημένα πλέον στα μπαλκόνια…

Ξεχασμένα απομεινάρια μιας εορταστικής περιόδου που μας γέμισε χαρά και ευτυχία…

Αλλά και σε βιτρίνες καταστημάτων με μεγάλες ταμπέλες που έγραφαν sales…

Αναρωτήθηκα μήπως τελικά έχουν δίκιο …

γι’ αυτή τη μελαγχολία που νιώθουμε μετά τις έντονες συγκινήσεις των εορταστικών ημερών;

Μάλλον κάπως έτσι είναι… γιατί αυτά που βιώσαμε ήταν τόσο όμορφα, τόσο χρωματιστά, τόσο ζεστά που είναι δύσκολο τώρα να τα βγάλουμε πέρα με την πεζή πραγματικότητα στην οποία καλούμαστε όλοι να προσγειωθούμε…

Πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε οτι τη νεραιδόσκονη των γιορτών την πήρε ο άνεμος… και τώρα πάμε για άλλα…

Μια λακκούβα στο δρόμο «τράνταξε» τις σκέψεις μου και λίγα βήματα πιο πέρα τραντάχτηκε η ψυχή μου…

Μια κυρία γύρω στα εξήντα, περπατούσε προς την αντίθετη από μένα κατεύθυνση…στάθηκε για λίγο μπροστά μου και με ρώτησε αν έχω να της δώσω πενήντα λεπτά…

Ήταν μια ευγενική παρουσία, θα μπορούσε να είναι η μαμά μου ή η θεία μου, τίποτα στην παρουσία της δεν πρόδιδε την απελπισία της παρά μόνο τα λόγια της…

Με γέμισε ευχές και τη ψυχή μου γαλήνη…

Όχι δεν την έσωσα, ούτε σας λέω κάτι καινούριο…σίγουρα όλοι το έχετε ζήσει… όμως η αξιοπρέπειά της ήταν που με κλόνισε σε τέτοιο βαθμό που ήρθα στα ίσια μου…

Την αποχαιρέτησα και προχώρησα…

Με προσγείωσε στην πραγματικότητα…

Μου θύμισε οτι δεν έχω δικαίωμα να μελαγχολώ όταν υπάρχουν τόσοι εκεί έξω με άπειρα προβλήματα…

Λίγο πιο κάτω ένα κατάστημα με αποκριάτικα.

Ξαφνικά εμφανίστηκαν μπροστά μου νέες εικόνες…αστείες στολές, μάσκες, κορδέλες σε διάφορα χρώματα…Η ζωή είναι ωραία σε όλες τις εποχές σκέφτηκα…

Τι και αν μετά τις γιορτές ήρθαν όλοι οι λογαριασμοί μαζεμένοι…τι και αν η πιστωτική έχει φτάσει στα ύψη…εκεί έξω μας περιμένουν καινούριες συγκινήσεις και όσο έχουμε δύναμη και δουλειά όλα θα γίνουν…

Δεν ξέρω τι έφταιξε αυτό το βράδυ και είχα αυτή τη μελαγχολική διάθεση, δεν ξέρω αν την είχατε και εσείς, δεν ξέρω αν φταίει η μετά των εορτών εποχή, αυτό που ξέρω είναι οτι στο χέρι μας είναι να είναι κάθε μέρα γιορτή…

Βγείτε έξω και περπατήστε… περπατήστε γιατί μόνο με «βήματα» μπορούμε να βρούμε την αισιοδοξία και την ευεξία που έχουμε ανάγκη.