Μήπως τελικά πρέπει να αφεθείς;

   

Συζητούσα πρίν λίγες ημέρες με μια καλή μου φίλη που είναι 38 ετών και δεν έχει κάποια σχέση σε αυτή τη φάση της ζωής της….

Ξέρετε κάναμε αυτές τις γυναικείες κουβέντες που αναλύεις τα πάντα σχετικά με τις αντρικές συμπεριφορές και δεν καταλήγεις πουθενά.

Αρκέτες φίλες μου δεν είναι ακόμα παντρεμένες και βρίσκονται εκεί έξω…αναζητώντας το άλλο τους μισό σε μια εποχή που οι σχέσεις των ανθρώπων είναι δύσκολες γιατί οι άνθρωποι δύσκολα ξεβολεύονται μετά τα 35 τους και δύσκολα θυσιάζουν τις συνηθειές τους για να ζήσουν μια όμορφη ερωτική ιστορία.

  

Μου εκμυστηρεύονται οτι δυσκολεύονται πολύ να βρούνε το άλλο τους μισό είτε γιατί φοβούνται να ρισκάρουν είτε γιατί ψάχνουν κάτι συγκεκριμένο που έχουν στο μυαλό τους, που δεν είναι κάτι άλλο απο το πιστό αντιγραφό τους.

Η Νατάσσα λοιπόν είναι μια απο εκείνες. Μου έλεγε απογοητευμένη οτι συναντά στο δρόμο της κάθε τόσο και μια διαφορετική περίπτωση αλλά σχεδόν ποτέ δεν ενδίδει και επιλέγει τελικά να είναι μονη…

Ο λόγος; Δεν έχει βρεί μέχρι σήμερα κάποιον άνδρα που να είναι ίδιος με εκείνη. Στην αρχή δεν το σχολίασα γιατί σκέφτηκα οτι κάθε γυναίκα εχει με ένα διαφορετικό τρόπο στο μυαλό της τον άνδρα των ονείρων της.

Μήπως τελικά πρέπει να αφεθείς;
Μήπως τελικά πρέπει να αφεθείς;

Το μόνο που ίσως αποτελεί κοινή πεποίθηση σχεδόν για όλες είναι ένα….θέλουν να ξέρουν οτι ο άνδρας τους θα είναι σίγουρα καλός πατέρας για τα παιδιά τους.

Κατ΄άλλα, άλλες γοητεύονται απο μυστηριώδεις άνδρες, ξέρετε απο εκείνους που συναντάς σε μια παρέα ενα βράδυ και σε ξετρελαίνει επειδή ακριβώς δεν σε αφήνει να μάθεις τίποτα ουσιαστικό για εκείνον.

Το βλέμμα του είναι αινιγματικό και δε σ’αφήνει να καταλάβεις αν είναι διαθέσιμος ή όχι έτσι ώστε να σου εξάψει ακόμα περισσότερο τη φαντασία και να σου προκαλέσει επιθυμία να τον διεκδικήσεις.

Κάποιες άλλες τις γοητεύουν οι πρακτικοί άνδρες. Εκείνοι που είναι οργανωμένοι και κλείνουν αεροπορικά εισιτήρια ένα χρόνο πριν για το Μπαλί επειδή θα τα βρούνε σε καλή τιμή και που αν τους παντρευτείς δεν έχεις να ανησυχείς για τίποτα σε σχέση με λογαρισμούς γιατί τα φροντίζουν όλα πριν λήξουν ενώ δε θα κινδυνεύσει ποτέ το αυτοκινητό σου να μείνει απο λάδια.

Για άλλες ο πριγκιπάς τους είναι ο στοργικός και ευαίσθητος που δείχνει το ενδιαφέρον του καθημερινά με χάδια, φιλιά και άπειρα τηλέφωνα ή ο παρορμητικός που δεν υπολογίζει τίποτα και θεωρεί τη ζωή μια τρέλα.

Και όμως οι περισσότερες σπάνια δίνουν μια ευκαιρία για να διαπιστώσουν αν θα πετύχει η σχέση ακόμα και σε εκείνους που τις γοητεύουν με τον τρόπο τους.

Και μάλλον τα ίδια ισχύουν και για τους άνδρες αφού και εκείνοι έχουν πάψει να διεκδικούν και να πολιορκούν μια γυναίκα ως γνήσια αρσενικά…

Και τελικά διαπιστώνω απο όσα μου λένε οτι αμφότεροι ψάχνουν την ευτυχία και την ηρεμία σ’έναν άνθρωπο που τους μοιάζει σε όλα και μαζί του δεν θα αλλάξει τίποτα στη ζωή τους.

Δεν ξέρω όμως πόσο επιτυχημένα είναι τελικά τα «σχήματα» που ανήκουν στην ίδια κατηγορία. Γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς οι έντονα ερωτικές σχέσεις συνήθως γεννιούνται απο δύο ανθρώπους που ειναι διαφορετικοί.

Που διαφωνούν και μέσα απο τις διαφωνίες τους πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα και εξελίσσονται. Που ο ένας «τραβάει» τον άλλον σε νέους δρόμους και του ανοίγει καινούριους ορίζοντες.

Που θυμώνουν και χαίρονται όταν είναι μαζί αλλά όλη αυτή η διαδικασία τους οδηγεί στην αυτογνωσία και τελικά μετά απο σκληρή δουλειά και σκέψη βρίσκουν τη δική τους αρμονία και μαθαίνουν να απολαμβάνουν τον αληθινό έρωτα.

Γιατί η ζωή δεν περνάει χωρίς έρωτα όπως και αν ερμηνεύεται απο τον καθένα μας ο έρωτας. Βέβαια ενίοτε αυτές οι σχέσεις είναι δύσκολες και εκρηκτικές αλλά αυτή δεν είναι και η μαγεία της ζωής;

Να προσπαθείς και να παλεύεις για τα πάντα κάθε μέρα…διαφορετικά όλα είναι μια ευθεία…καλοκουρδισμένα προβλέψιμα και ίδια…

Μήπως τελικά όλοι όσοι υποστηρίζουν οτι δε συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο απο έναν άνθρωπο πιστό αντιγραφό τους… είναι έτοιμοι για το μεγαλύτερο συμβιβασμό της ζωής τους;