Μικρές σιωπηλές συμμαχίες

   

Family running on beach at sunset, rear view

Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν στην πραγματικότητα ιδανικές οικογένειες και ιδανικές σχέσεις… Το κάθε σπίτι κρύβει τα δικά του προβλήματα και τις δικές του ιδιαιτερότητες.

Όμως πιστεύω ότι σε κάθε σπίτι υπάρχει μια μορφή ευτυχίας που τη χτίζουν με το δικό τους τρόπο οι γονείς…Είναι ένα είδος σιωπηλής συμμαχίας που έχει διαφορετικό χαρακτήρα στο κάθε σπίτι. Εξαρτάται συνήθως από πολλούς παράγοντες,  βιώματα και χαρακτήρες  αλλά κυρίως από τους κανόνες που είναι σε θέση να υποστηρίξουν δύο άνθρωποι που παλεύουν για την ευτυχία της οικογένειάς τους.

family_yoga2

Σε όλο αυτό το σκληρό «παιχνίδι» της καθημερινότητας θεωρώ ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία η προσφορά του πατέρα. Ο πατέρας έχει καθοριστικό ρόλο στην πρόοδο  μιας οικογένειας. Μπορεί η μητέρα στο πρακτικό κομμάτι  να φορτώνεται το μεγαλύτερο βάρος της οικογένειας στις πλάτες της αλλά αν δεν υπάρχει η υποστήριξη του πατέρα αργά ή γρήγορα καταρρέει.

Στη δική μας οικογένεια μπορεί σαν ζευγάρι να αργήσαμε να βρούμε τις ισορροπίες μας, ως γονείς, όμως από τις πρώτες αναπνοές των παιδιών μας συνεργαστήκαμε.

family-with-laptop-02

Βέβαια είχαμε δίδυμα και δεν ξέρω αν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Ωστόσο εκτιμώ ότι από την πρώτη μέρα που φτάσαμε στο σπίτι με δύο παιδιά στην καλαθούνα ο μπαμπάς ήταν μέσα σ’όλα. Ξυπνούσαμε τη νύχτα που πεινούσαν τα παιδιά και οι δύο. Ο ένας τάιζε το ένα μωρό και ο άλλος το άλλο….Αυτή η σιωπηλή συμμαχία- συνεργασία συνεχίστηκε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Τα παιδιά μου δεν ξέρουν μόνο τη λέξη «μαμά». Έχουν από τον μπαμπά τους τις ίδιες απαιτήσεις. Ο μπαμπάς της οικογένειας θα τα κάνει μπάνιο όταν θα αργήσω εγώ να γυρίσω από τη δουλειά, θα τους φτιάξει κάτι να φάνε, θα παίξει μαζί τους και γενικά θα είναι παρόν σε όλες τις φάσεις της καθημερινότητάς τους.

Και το σημαντικότερο είναι ότι αυτό συμβαίνει χωρίς να του το ζητήσω, απλά γιατί καταλαβαίνει πως ο ρόλος του είναι εξίσου σημαντικός με το δικό μου.

Michele-Borba-Positive-Parenting-Resolutions

Στενοχωριέμαι όταν βλέπω μαμάδες με δύο παιδιά να πηγαίνουν οικογενειακώς μια βόλτα και τα παιδιά να είναι γαντζωμένα πάνω στη μητέρα τους ακυρώνοντας πλήρως την παρουσία του πατέρα.

Θεωρώ τουλάχιστον απογοητευτικό το 2016 να υπάρχουν μπαμπάδες που ζουν με τη φιλοσοφία μιας άλλης εποχής τη στιγμή που στις ελληνικές οικογένειες είναι δεδομένο ότι ο αγώνας της επιβίωσης είναι πλέον υπόθεση και των δύο γονέων.

Όσο πιο σύντομα λοιπόν καταλάβουμε, γυναίκες και άντρες, ότι μόνο με μικρές σιωπηλές συμμαχίες μπορούμε να φέρουμε βόλτα τη ζωή τόσο καλύτερο θα είναι το σήμερα και το αύριο των παιδιών μας…Με απλά καθημερινά πράγματα μπορούμε να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας.

Η ζωή είναι ωραία όταν τη μοιράζεσαι…το μεγάλωμα των παιδιών είναι υπέροχο όταν το ζεις πραγματικά και δεν είσαι απλώς θεατής…