Οι «μουδιασμένοι» παρατηρητές και τα παιδιά των λουλουδιών

   

IMG_4545
Οι «μουδιασμένοι» παρατηρητές και τα παιδιά των λουλουδιών

Πρωί Τρίτης και στο σπίτι η αναστάτωση που επικρατεί δεν έχει καμία σχέση με όλων των προηγούμενων ημερών του χρόνου. Τα «μικρά» ξυπνάνε χαρούμενα με μια γλυκιά προσμονή και οι γονείς ετοιμάζονται με κέφι για τη μεγάλη μέρα της σχολικής γιορτής. Μόνο όσοι είναι γονείς και τα παιδιά τους πηγαίνουν σχολείο μπορούν να καταλάβουν την διαφορετική ενέργεια που έχει αυτό το πρωινό ξύπνημα.

Η μέρα της σχολικής γιορτής είναι η μέρα του χρόνου  που τα παιδιά «κάνουν δώρο» στους γονείς τους, παρουσιάζουν τους «κόπους» μιας χρονιάς. Είναι η μέρα που τους ανήκει και τα αναδεικνύει ως μεγάλους πρωταγωνιστές.

Εκείνα καμαρώνουν και δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και οι γονείς «ποδοπατιούνται» για να καταγράψουν καρέ-καρέ τη γιορτή αν και ξέρουν οτι θα πάρουν ένα dvd έτοιμο απο επαγγελματία.

Στο μικρό μας προαύλιο δεν έπεφτε καρφίτσα.

  

Δεκάδες «μικρά ανθρωπάκια» τραγουδούσαν με τη δύναμη της παιδικής αθωότητας όσο πιο δυνατά μπορούσαν και τα φλας άστραφταν λες και ήσουν σε συναυλία του Ρουβά.

Τόση ευτυχία στριμωγμένη στα λίγα τετραγωνικά μιας αυλής,  με γονείς περήφανους, δακρυσμένους ή απλά ευτυχισμένους.

Και εκείνα στη σκηνή να περιμένουν το χειροκρότημα και με λοξές ματιές να ψάχνουν στο πλήθος το δικό τους άνθρωπο.

Τα δίδυμα φέτος ήταν «τα παιδιά των λουλουδιών», αυτό ήταν το θέμα της γιορτής μας.

Οι «μουδιασμένοι» παρατηρητές και τα παιδιά των λουλουδιών
Οι «μουδιασμένοι» παρατηρητές και τα παιδιά των λουλουδιών

«Μικρά μπουμπούκια» με λαχτάρα να ανθίσουν σ’ ένα κόσμο που μαραίνεται κάθε μέρα και πιο πολύ. Ευτυχώς η άγνοια τους  δεν αφήνει χώρο στη μιζέρια να φωλιάσει στις καρδιές τους και με πάθος προς τη δόξα τραβούν.

Για τους γονείς όμως δεν είναι το ίδιο. Γιατί οι γονείς ξέρουν…Και είναι «μουδιασμένοι», παρατηρητές της αλήθειας και των γεγονότων που στιγματίζουν τη φετινή γιορτή όλων των σχολείων της χώρας. Δεν παλεύουν μόνο με την κρίση αλλά και με τα νέα, για τα ελληνικά δεδομένα, μοντέλα βίας και εγκληματικότητας. Ακόμα και οι πιο θαρραλέοι είναι φοβισμένοι τώρα…γιατί δεν μπορούν να εξηγήσουν, δεν μπορούν να συγχωρέσουν, ούτε να ξεπεράσουν τα γεγονότα.

Οι «μουδιασμένοι» παρατηρητές και τα παιδιά των λουλουδιών
Οι «μουδιασμένοι» παρατηρητές και τα παιδιά των λουλουδιών

Τα παιδιά συνεχίζουν να τραγουδούν και να χορεύουν, εγώ δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου, ίσως είμαι υπερβολική αλλά έτσι είμαι εγώ. Εσείς μπορεί να το βιώνετε διαφορετικά εγώ όμως εκείνες τις στιγμές νιώθω πάντα μια συγκίνηση μη διαχειρίσιμη. Λίγο οι τύψεις, λίγο το καμάρι, λίγο ο φόβος, λίγο η «ατέρμονη» ευτυχία…το δάκρυ κορόμηλο.

FullSizeRender
Οι «μουδιασμένοι» παρατηρητές και τα παιδιά των λουλουδιών

«Κάθε τέλος φέρνει μια νέα αρχή» μονολογώ…

Αυτό το τέλος όμως σηματοδοτεί για τα δικά μου παιδιά το τέλος της ανέμελης εποχής και την αρχή μιας νέας πιο πολύπλοκης πραγματικότητας. Από το Σεπτέμβρη η τσάντα θα είναι βαριά γιατί θα είναι φορτωμένη με βιβλία, το ταξίδι στη γνώση ξεκινάει και είναι πάντα δύσκολο και συνάμα απολαυστικό. Εύχομαι να νιώσουν από την αρχή τη δύναμη που δίνει στους ανθρώπους η γνώση και να ξεκινήσουν το δικό τους ταξίδι στη χώρα της παρακμής με ελπίδα κάποτε να κάνουν τα δικά τους μικρά ή μεγάλα θαύματα και να βάλουν ένα λιθαράκι για να γίνει η χώρα μας, μια χώρα των θαυμάτων…