Ο έρωτας κάθε χρόνο έχει άλλη γεύση…

   

Ο έρωτας κάθε χρόνο έχει άλλη γεύση…

Κι όμως έτσι είναι τελικά…Κάθε χρόνο η γεύση του έρωτα είναι διαφορετική…πέρασαν πολλά χρόνια για να το καταλάβω αλλά τώρα πια είμαι σίγουρη -τουλάχιστον για μένα – οτι ο έρωτας δεν έχει ηλικία αλλά ο τρόπος που τον ζω πάντα, με ένα τρόπο συμβαδίζει με την ηλικία μου. Εκτός και αν είσαι animal party για πάντα. Υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις προφανώς δεν είμαι μια από αυτές.

Ο έρωτας κάθε χρόνο έχει άλλη γεύση…

Μπορεί ως συναίσθημα να παραμένει με τα ίδια συμπτώματα είτε είσαι 18 είτε είσαι 58 ωστόσο ο τρόπος που τον αντιμετωπίζεις διαφοροποιείται με τα χρόνια. Και είναι λογικό…σε κάθε ηλικία όλοι μας σκεφτόμαστε διαφορετικά, έχουμε διαφορετικές προτεραιότητες, άλλες συνθήκες ζωής….

Είτε είσαι με τον ίδιο σύντροφο είτε είσαι με κάποιον καινούργιο…Αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο τον απολαμβάνεις, τον διεκδικείς και τον χαίρεσαι…Και δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό είναι όμως σίγουρα διαφορετικό.

  

Ο έρωτας κάθε χρόνο έχει άλλη γεύση…

Για θυμήσου πριν από μερικά χρόνια… πόσα μπορούσες να θυσιάσεις στο βωμό του έρωτα…Πόσα καρδιοχτύπια και αξημέρωτα βράδια έζησες για ένα πάθος…

Αυθόρμητες κινήσεις που σε πήγαιναν στον παράδεισο…

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ δόξα το θεό τα έχω ζήσει όλα αυτά και τα έχω απολαύσει. Σε κάθε ηλικία με διαφορετικό τρόπο…

Γιατί πάντα αγαπούσα τον έρωτα και φυσικά δεν έπαψα να τον αγαπώ ποτέ…

Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς έρωτα…γι’ αυτό και επέλεξα να παντρευτώ μόνο όταν ένιωσα οτι είμαι απόλυτα ερωτευμένη…

Ο έρωτας κάθε χρόνο έχει άλλη γεύση…

Θεωρώ λοιπόν οτι όσοι είναι κοντά στην ηλικία μου και είναι ερωτευμένοι, είτε συμβιώνουν, είτε είναι παντρεμένοι αντιλαμβάνονται αυτό που θέλω να πω…Και δεν είναι συμβιβασμός είναι απλά η αλήθεια της ζωής…Είναι κάτι που συμβαίνει χωρίς να το καταλαβαίνεις.

Μπορεί να είναι ωριμότητα, ίσως μεγαλύτερη αγάπη για τον εαυτό μας, ίσως λιγότερη άγνοια κινδύνου…ίσως απόλυτη αυτογνωσία με το πέρασμα των χρόνων….Πραγματικά δεν ξέρω πάντως ξέρω οτι μου αρέσει που είμαι ακόμα ερωτευμένη, που σπαρταράει η καρδιά μου με ένα βλέμμα, που ηλεκτρίζομαι ακόμα από ένα άγγιγμα, μεθάω με τη μυρωδιά του ερωτά μου, ζω το έντονο πάθος σε μικρές όμορφες στιγμές αλλά σε καμία περίπτωση δεν αντιμετωπίζω τον έρωτα όπως παλιά…

Δε θα έπεφτα στα πατώματα για κανέναν έρωτα, δε θα θυσίαζα τη προσωπική μου γαλήνη για κανένα πάθος…Μπορεί να ακούγεται λίγο πεζό όλο αυτό αλλά είναι η δική μου αλήθεια ….και ίσως εκεί έξω να είναι και άλλοι σαν και μένα που αναγνωρίζουν οτι ο έρωτας κάθε χρόνο έχει άλλη γεύση…

Η συνταγή μπορεί να παραμένει ίδια αλλά αλλάζουν οι αναλογίες στα υλικά της…

Η γεύση όμως παραμένει πάντα δυνατή!!!

Κατερίνα