Πόση υπομονή τελικά αξίζει μια συμβίωση, μια σχέση ή ένας γάμος;

   

Πόση υπομονή τελικά αξίζει μια συμβίωση, μια σχέση ή ένας γάμος;

Δύσκολη ερώτηση…Και σίγουρα η απάντηση είναι διαφορετική για τον καθένα από εμάς…

Γιατι κάθε σπίτι κρύβει τη δική του αλήθεια, κάθε γάμος έχει τα δικά του όρια, κάθε σχέση έχει τις δικές της ισορροπίες και κάθε συγκατοίκηση τις δικές της συνήθειες…το πιο σημαντικό όμως απ’ όλα είναι οτι κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του αντοχές.

Πόση υπομονή τελικά αξίζει μια συμβίωση, μια σχέση ή ένας γάμος;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

Υπάρχουν πάντα κάποια δεδομένα που καθορίζουν το παιχνίδι της απόφασης -για το αν μια σχέση, ένας γάμος ή μια συμβίωση αξίζει να συνεχίζεται- που ο καθένας από εμάς δεν θέλει να τα δει…παραδεχτεί ή αντέξει…

Το σίγουρο είναι οτι η συνύπαρξη δύο ανθρώπων πρέπει να τελειώνει όταν δύο άνθρωποι παύουν να είναι ευτυχισμένοι μέσα στη σχέση, τη συμβίωση ή το γάμο τους…Κανόνας!

Εσείς τι άνδρα έχετε δίπλα σας;
Πόση υπομονή τελικά αξίζει μια συμβίωση, μια σχέση ή ένας γάμος;

‘Όμως ο προσδιορισμός της ευτυχίας είναι και αυτός για τον καθένα από εμάς υποκειμενικός…

Τα όρια τα καθορίζουμε εμείς, ο καθένας ανάλογα με τις αντοχές του…

Μικροί ή μεγάλοι σε ηλικία, με παιδιά ή χωρίς παιδιά, η απόφαση είναι πάντα δύσκολη και αυτό πρέπει όλοι μας να το παραδεχτούμε…Επίσης είναι μια απόφαση που «χωράει» πολύ σκέψη και προβληματισμό πριν την εκτελέσουμε και μαζί μ’ αυτή «εκτελέσουμε» την ίδια μας τη ζωή…

Πρέπει πάντα να αναγνωρίζουμε στον άνθρωπό μας οτι είναι εκείνος που κατά καιρούς έχει ανεχτεί τα νεύρα μας, τα ξεσπάσματά μας, τη γκρίνια μας και φυσικά έχει μοιραστεί μαζί μας τη χαρά μας, τις επιτυχίες μας και έχει απολαύσει και τις καλές πλευρές του εαυτού μας…

Πόση υπομονή τελικά αξίζει μια συμβίωση, μια σχέση ή ένας γάμος;

Όταν όλα αυτά μπουν στη ζυγαριά και δούμε οτι έχουν πλέον για μας μικρότερη βαρύτητα, όταν νιώθουμε οτι μέσα στη σχέση μας είμαστε μόνοι και δεν υπάρχει τρόπος να ανατραπεί αυτό …μόνο τότε ο δρόμος προς την έξοδο είναι μονόδρομος.

Μόνο η μοναξιά μπορεί να οδηγήσει σε μια τέτοια σοβαρή απόφαση. Μόνο όταν ψυχικά έχουμε φύγει συνήθως δεν υπάρχει επιστροφή…Για όταν έχεις παρέα και νιώθεις μοναξιά υπάρχει τεράστιο θέμα…

Σε κάθε περίπτωση όμως πρέπει να αναλογιστείς τις ευθύνες σου ακόμα και όταν νιώθεις αυτή τη μοναξιά γιατι είναι γνωστό οτι ποτέ δεν φταίει ο ένας, οι σχέσεις είναι πάντα μικρές συμμαχίες δύο ανθρώπων που για κάποιους λόγους τους ένωσε η ζωή.

Πόση υπομονή τελικά αξίζει μια συμβίωση, μια σχέση ή ένας γάμος;

Το οτι φτάνει η στιγμή που από σύμμαχοι είμαστε εχθροί σημαίνει οτι και οι δύο με κάποιο τρόπο έχουμε βάλει το χεράκι μας.

Θέλουν δουλειά οι σχέσεις καθημερινά, θέλει θυσίες η αγάπη, θέλει αυτοκριτική η ζωή…

Βάλτε στην άκρη τους εγωισμούς και δείτε καθαρά κάθε φορά που φτάνετε ένα βήμα πριν το τέλος μόνο …έτσι θα ξέρετε αν άξιζε τον κόπο που μείνατε ή φύγατε…