Όταν σου μπλοκάρουν την προσμονή

   

Όταν σου μπλοκάρουν την προσμονή

Όταν σου μπλοκάρουν την προσμονή
Όταν σου μπλοκάρουν την προσμονή

Οτιδήποτε μου «μπλοκάρει» την προσμονή το απεχθάνομαι….Ίσως επειδή από παιδί έχω μάθει να προσδιορίζω την ευτυχία μέσα από τη διαδρομή. Ήταν για μένα πάντα πιο σημαντικό το διάστημα που βίωνα περιμένοντας να συμβεί κάτι ωραίο στη ζωή μου…Τη γοητεία της ανυπομονησίας, της προσμονής, της λαχτάρας και της προετοιμασίας δεν την αλλάζω με τίποτα άλλο…

Όπως ακριβώς τα παιδιά που τους λες οτι θα πάνε σ’ ένα πάρτι σε λίγες ημέρες και μετρούν τις ώρες και τα δευτερόλεπτα μέχρι να φτάσει η μεγάλη στιγμή.

Ίσως είναι το μοναδικό που μου έχει απομείνει από την παιδική μου αθωότητα….Η ευτυχία που νιώθω κάνοντας σχέδια για κάτι ωραίο, για κάτι που έχω ανάγκη να το ζήσω, για κάτι που θα μου δώσει χαρά…

Όταν όμως ζεις στη εποχή της αβεβαιότητας, τότε η προσμονή μετατρέπεται σε ελπίδα και δεν έχει την ίδια βαρύτητα δυστυχώς.

Άλλο περιμένω… και άλλο ελπίζω…

Αν υπάρχει λοιπόν κάτι που με «χαλάει» στην εποχή μας είναι οτι η προσμονή μας εξαρτάται πλέον από χιλιάδες άλλους παράγοντες.

Δεν μπορείς να ξέρεις αν θα πληρωθείς και πότε θα πληρωθείς, δεν μπορείς να είσαι σίγουρος οτι θα έχεις δουλειά την επόμενη μέρα γιατι ζεις σε μια διαλυμένη χώρα…γενικά δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, σε τι να ελπίζεις και που να επενδύσεις…

Και ναι …η επένδυση στον εαυτό σου και στις δυνάμεις σου είναι η πιο σημαντική και ίσως η μόνη που σου εγγυάται αποτελέσματα αλλά με τους άλλους;…τι κάνεις με τους άλλους; Με εκείνους που σου καθορίζουν πλέον τα όνειρα και σου στερούν την προσμονή…

Όταν σου μπλοκάρουν την προσμονή
Όταν σου μπλοκάρουν την προσμονή

Θυμήσου τότε που προγραμμάτιζες τις καλοκαιρινές σου διακοπές από τον Μάιο. Πόσο όμορφα περνούσαν οι μέρες και οι νύχτες…

Με την ανυπομονησία να φτάσει η στιγμή που θα μπεις στο καράβι και θα νιώσεις το χάδι από το τρυφερό αεράκι την ώρα που ο ήλιος «βουλιάζει» στη θάλασσα ή όταν έφευγε το πλοίο πρωί, η απόλαυση της «γέννησης» μιας νέας μέρας, εκεί μπροστά στα μάτια σου, με τη μυρωδιά της αλμύρας ανακατεμένη με το άρωμά σου…

Άλλες φορές πάλι φρόντιζες το αμάξι σου μέρες νωρίτερα, το έπλενες, το άδειαζες απο οτιδήποτε περιττό γιατί ήθελες να έχει χώρο για τις αποσκευές σου.

a-woman-kneeling-on-her-over-packed-bag-trying-to-close-it

Σχεδίαζες ένα μήνα πριν τι θα πάρεις μαζί σου, πως θα γεμίσεις τη βαλίτσα με όλα όσα θα χρειαστείς για να περάσεις αξέχαστες μέρες και νύχτες στο νησί, στο χωριό, σ’ έναν προορισμό που επέλεξες γιατι τον έκανες κέφι…

Μετρούσες τα βράδια τις όψεις του φεγγαριού και έσβηνες στο ημερολόγιο τις μέρες γιατί περίμενες κάτι. Είχες να περιμένεις κάτι. Κάτι ωραίο, ξεχωριστό και ζούσες τη διαδρομή.

Αυτό το καλοκαίρι δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ απλά ελπίζω…

Ελπίζω μέχρι και την τελευταία στιγμή οτι θα χαρώ και πάλι τη διαδρομή αλλά…να …μ’ ενοχλεί που μου «μπλοκάρουν» άλλοι την προσμονή…

Καλές διαδρομές!!!