Όταν το survivor «κέρδισε» τη barbie…

   

Όταν το survivor «κέρδισε» τη barbie…

Όλη αυτή η ιστορία με το survivor εμένα προσωπικά με αφήνει παγερά αδιάφορη…όχι γιατί δεν εκτιμώ μια μεγάλη παραγωγή που έχει γίνει στην τηλεόραση και έχει δώσει ψωμί σε αρκετό κόσμο, ούτε γιατί σνομπάρω το concept….απλά γιατί δεν έχω χρόνο στην καθημερινότητά μου να παρακολουθήσω κάτι που θεωρώ οτι δεν θα μου χαρίσει τίποτα απ’ όσα έχω ανάγκη για τη χαλάρωσή μου.

Έτσι λοιπόν αν μου πεις τι προτιμάς να δεις στον ελεύθερό σου χρόνο – που είναι ελάχιστος – θα σου απαντήσω…μια ωραία ταινία.

Προφανώς είμαι η εξαίρεση αφού είναι πάρα πολλοί οι φανατικοί τηλεθεατές του συγκεκριμένου παιχνιδιού.

  

Όταν το survivor «κέρδισε» τη barbie…

Όμως αυτό που δεν μπορώ να εξηγήσω είναι την πολυπλοκότητα του παιδικού μυαλού που ξαφνικά εκστασιάζεται από τις κακουχίες δέκα- είκοσι ανθρώπων που βρίσκονται στον Άγιο Δομίνικο και παλεύουν κάθε μέρα για να κερδίσουν μια μερίδα φαγητό.

Και δεν θα σταθώ στο αν πρέπει να το βλέπουν ή στο γιατι αφήνουν κάποιοι τα παιδιά να το βλέπουν… Κάθε σπίτι έχει τους δικούς του κανόνες και τις δικές του αρχές…

Το αναπάντητο για μένα ερωτηματικό είναι πως γίνεται ένα παιδί που βλέπει με λαχτάρα ταινίες με τη ζωή της Barbie και του μικρού Νικόλα να εκστασιάζεται και να «κολλάει» με τους πεινασμένους παίκτες του Άγιου Δομίνικου.

Όταν το survivor «κέρδισε» τη barbie…

Τι συμβαίνει τελικά μέσα στο παιδικό μυαλό;

Τι κάνουμε λάθος εμείς οι γονείς;

Γιατί τα παιδιά μας δεν έχουν την ίδια αγωνία για τον άπορο στο δρόμο και τι του ξημερώνει η επόμενη μέρα;

Πως συνδυάζονται στο παιδικό μυαλό οι παιδικές σειρές με το μάρκετινγκ των μεγάλων…

Γιατί προφανώς συνδυάζονται αφού η πλειοψηφία των μικρών παιδιών ξέρουν τα πάντα για τους παίκτες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.

Έρχονται από το σχολείο και με ενημερώνουν για τα πάντα σε σχέση με το survivor και το αστείο είναι οτι εγώ δεν έχω ιδέα και τα μαθαίνω από αυτά…

Νιώθω «γατάκι» μπροστά τους…και συνεχίζω να αναρωτιέμαι γιατί…

Όμως είναι μια πραγματικότητα, στη μικρή τους κοινωνία, είναι το θέμα συζήτησης κάθε μέρα…και συμμετέχουν όλα σ’ αυτό. Και εκείνα που έχουν την άδεια από τους γονείς τους να το παρακολουθήσουν και τα υπόλοιπα που δεν την έχουν.

Όταν το survivor «κέρδισε» τη barbie…

Όλα ξέρουν, τα μισά επειδή το βλέπουν και τα υπόλοιπα γιατί διψούν να μάθουν…

Ο αγώνας της επιβίωσης φαίνεται πως εξιτάρει τους ανθρώπους σ’ όλες τις ηλικίες και αυτό σίγουρα δεν είναι παράλογο όμως δυστυχώς δεν αντιλαμβάνονται στη φάση που βρίσκονται την αληθινή αξία του αγώνα και αν έχω ένα φόβο είναι μήπως όλο αυτό τα μπερδέψει ακόμα περισσότερο…

Όμως δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γιατί το φαινόμενο έχει εξαπλωθεί γύρω μας σαν επιδημία… Το μόνο που μας μένει είναι να το αντιστρέψουμε υπέρ της μάθησης. Να τους μιλάμε για τον υγιή ανταγωνισμό και τη σημασία του αγώνα επιβίωσης…

Να τους εξηγούμε οτι υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που πεινάνε χωρίς αυτό να είναι δική τους επιλογή και  όσο και αν προσπαθήσουν μέσα στη μέρα μπορεί κανείς να μην τους δώσει ένα κομμάτι ψωμί…γιατί αυτή είναι η αληθινή ζωή… Το υπόλοιπό είναι απλά παιχνίδι…