18 φράσεις που δεν πρέπει να απευθύνουμε στα παιδιά

   

Τα παιδιά πολλές φορές είναι αρνητικά, αντιδραστικά, δεν συνεργάζονται με τους ενήλικες και επιχειρούν με τις πράξεις τους να σπάσουν τα όρια και τους κανόνες που θεσπίζουν οι γονείς τους.

Το αποτέλεσμα είναι πως με τη συμπεριφορά τους συχνά προκαλούν εκνευρισμό στους γονείς, οι οποίοι σε συνδυασμό και με άλλους ενδογενείς και εξωγενείς παράγοντες, όπως είναι η κόπωση, το στρες, η οικονομική κρίση, οι αυξημένες επαγγελματικές υποχρεώσεις, οι ευθύνες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητα, οι συγκρούσεις με το σύντροφο, πάνω στο θυμό και τη συναισθηματική τους φόρτιση μπορεί να ξεστομίσουν λόγια που δεν τα εννοούν, χωρίς να τα σκεφτούν και πολύ.

Γράφει η Μαρίνα Κόντζηλα, Συμβουλευτική Ψυχολόγος – Εκπαιδεύτρια Ομάδων Γονέων

Οι γονείς καλούνται να ανταποκριθούν στο δύσκολο και απαιτητικό ρόλο της ανατροφής και διαπαιδαγώγησης των παιδιών χωρίς να διαθέτουν κάποιο βιβλίο με μαγικές συνταγές, που εάν τις ακολουθήσουν πιστά θα κυλήσουν όλα ομαλά και θα έχουν μια άψογη και ισορροπημένη σχέση με τα παιδιά τους, οπότε δικαιολογημένα πέφτουν σε κάποιες παγίδες ή κάνουν κάποια λάθη και μέσα από αυτά μαθαίνουν και βελτιώνονται.

  

Ωστόσο, κάποιες φράσεις που απευθύνουν οι γονείς στα παιδιά είναι ακατάλληλες, διότι πλήττουν την αυτοεκτίμηση, τραυματίζουν τον ψυχισμό των παιδιών, τους γεννούν πλήθος αρνητικών συναισθημάτων, που τα στιγματίζουν και ενδέχεται να τα ακολουθούν και στην ενήλικη ζωή και διογκώνουν το επικοινωνιακό χάσμα μεταξύ γονέων-παιδιών.

18 φράσεις που δεν πρέπει να απευθύνουμε στα παιδιά
18 φράσεις που δεν πρέπει να απευθύνουμε στα παιδιά

Ας δούμε παρακάτω ποιες είναι οι κυριότερες φράσεις που θα πρέπει οι γονείς να αποφεύγουν όταν απευθύνονται στα παιδιά τους:

«Είσαι κακό παιδί, ψεύτης, τεμπέλης, κ.ά»: Εάν χρησιμοποιείτε ταμπέλες, ενισχύετε τη μη αποδεκτή πράξη του παιδιού και δημιουργείτε ένα φαύλο κύκλο, καθώς το παιδί υιοθετεί το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό που του προσάπτετε και θα συμπεριφέρεται διαρκώς σαν «κακό» παιδί, θα είναι πάντα «ψεύτης» κ.λπ. Πρέπει να εστιάσετε στην ίδια την πράξη και όχι στο παιδί και την προσωπικότητά του. Π.χ. «Μην επαναλάβεις αυτό που έκανες, γιατί δεν ήταν σωστό. Καλό θα είναι την επόμενη φορά να κάνεις…».
«Μακάρι να ήσουν σαν τον αδερφό σου/ή σου, σαν το Γιώργο το συμμαθητή σου κ.λπ.»: Το κάθε παιδί είναι μοναδικό, διαθέτει τις δικές του κλίσεις και δεξιότητες, έχει το δικό του ταπεραμέντο και το δικό του ρυθμό ανάπτυξης και εξέλιξης. Με τη σύγκριση ένα παιδί ενδέχεται να εγκαταλείψει την προσπάθεια να γίνει καλύτερο, βιώνει ματαίωση, νιώθει θυμό, κλείνεται στον εαυτό του, διαμορφώνει αρνητική αυτοεικόνα και ενδεχομένως να αναπτύξει ανταγωνιστικές σχέσεις με τα αδέρφια και τους συνομηλίκους του.

«Μόλις έρθει ο πατέρας σου, θα σε τακτοποιήσει καταλλήλως»: Με αυτή τη φράση, από τη μία ακυρώνετε και ισοπεδώνετε το δικό σας ρόλο, με αποτέλεσμα το παιδί να γίνεται ολοένα και πιο ζωηρό και χειριστικό ενώπιον σας και από την άλλη προκαλείτε στο παιδί άγχος και αγωνία για την τιμωρία που πρόκειται να υποστεί και καλλιεργείτε συναισθήματα φόβου απέναντι στον πατέρα, ο οποίος αναγκαστικά παρουσιάζεται ως ο κακός και αυστηρός της υπόθεσης. Η τιμωρία, επίσης, είναι σημαντικό να εφαρμόζεται την ίδια στιγμή που εκδηλώνεται η αρνητική συμπεριφορά και όχι αργότερα.
«Να πας στη μάνα σου/στον πατέρα σου να τα πεις,να ζητήσεις αυτό που θες, που σε έχει κάνει σαν τα μούτρα του/της γιατί σε μένα δεν πιάνουν αυτά»: Με αυτή τη μειονεκτική φράση κάνετε αυτόματα ένα διαχωρισμό και μια κατηγοριοποίηση ανάμεσα στους δύο γονείς και υποβιβάζετε στα μάτια του παιδιού τη μητέρα ή τον πατέρα αντίστοιχα. Το αποτέλεσμα είναι πως το παιδί γίνεται χειριστικό προς τον ένα γονέα και δεν τον αντιμετωπίζει με σεβασμό και με τη δέουσα σοβαρότητα και πιθανότατα θα εξελιχθεί σε έναν ενήλικα που θα υποβιβάζει και θα απαξιώνει τους άλλους στις διαπροσωπικές του σχέσεις.
«Μην κλαις, δεν είσαι πια μωρό»: Είναι σημαντικό τα παιδιά να είναι σε θέση να εκφράζουν ελεύθερα τα συναισθήματά τους. Εάν απαγορεύετε σε ένα παιδί να κλάψει, αυτό αντιλαμβάνεται πως κάνει κάποιο λάθος κάθε φορά που κλαίει. Αντιθέτως, το κλάμα είναι μια απόλυτα φυσιολογική αντίδραση.
«Μα καλά παιδάκι μου είσαι χαζό;»: Είναι μία από τις συνηθισμένες φράσεις που λένε οι γονείς πάνω στον εκνευρισμό και την αγανάκτησή τους. Το παιδί αρχίζει να οικειοποιείται το συγκεκριμένο χαρακτηρισμό, με αποτέλεσμα να καταρρακώνεται η αυτοεκτίμησή του, να ισοπεδώνεται η εμπιστοσύνη του απέναντί σας και να παγώνει σε κάθε βήμα που πάει να κάνει, αφού θεωρεί πως θα καταλήξει σε αποτυχία ή απόρριψη.
«Εάν δεν κάτσεις φρόνιμος, θα φύγεις από το σπίτι»: Το σπίτι αποτελεί για το παιδί ένα ασφαλές μέρος, όπου μπορεί να καταφύγει κάθε φορά που νιώθει πως κινδυνεύει ή απειλείται από κάτι. Με αυτή τη φράση ενισχύετε το φόβο της εγκατάλειψης στο παιδί και το κάνετε να αισθάνεται μόνο, αβοήθητο και αδύναμο. Επίσης, ενδέχεται να υιοθετήσει τις απειλές και τους συναισθηματικούς εκβιασμούς στις μετέπειτα διαπροσωπικές του σχέσεις.

Διαβάστε την συνέχεια στο Infokids.gr