Μαμά γιατί τρέχουμε;

   

Μαμά γιατί τρέχουμε;
Μαμά γιατί τρέχουμε;

Δεν ξέρω αν είναι η ωραιότερη εποχή του χρόνου πάντως είναι σίγουρα μια εποχή που σου δημιουργεί προσδοκίες…Το καλοκαίρι το νιώθεις στο κορμί σου, στη ψυχή σου και στη διάθεσή σου…Ελπίζεις, σχεδιάζεις, βγαίνεις από το πρόγραμμα, κοιμάσαι λιγότερο, ζεις περισσότερο και τελικά χαίρεσαι τα παιδιά σου πιο πολύ…

Το τέλος της σχολικής χρονιάς σηματοδοτεί μια σειρά από αλλαγές που σε γεμίζουν εικόνες, συναισθήματα και χαρά. Τα παιδιά σε διεκδικούν περισσότερο, απαιτούν την αφοσίωσή σου στο εκατό τα εκατό και ενώ αυτό μπορεί να σε παιδεύει σ’ ένα βαθμό άλλο τόσο σε χαροποιεί…

Η εικόνα του παιδιού που ξυπνάει χορτασμένο από τον ύπνο με το μαλλί στραπατσαρισμένο και ψάχνει να σε βρει μέσα στο σπίτι για να χωθεί στην αγκαλιά σου και να σου ζητήσει γάλα είναι αναμφισβήτητα η ωραιότερη στιγμή της ημέρας. Όταν το βιώνεις επί δύο, διπλή η χαρά της μάνας.

Μαμά γιατί τρέχουμε;
Μαμά γιατί τρέχουμε;

Είναι αυτά τα λίγα χρόνια που σου προσφέρει η ζωή για να απολαύσεις το μεγαλείο της μητρότητας. Είναι αυτές οι στιγμές που θα θυμάσαι πάντα όταν θα φύγουν από το σπίτι για να σπουδάσουν, για να μείνουν μόνα τους, για να παντρευτούν, είναι οι στιγμές που θα θυμούνται και θα θυμάσαι με νοσταλγία.

  

Το κοντέρ τα καλοκαίρια … γράφει αναμνήσεις…Κάθε ένα τέτοιο λεπτό γίνεται ιστορία μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και εσύ απλά θέλεις να πατήσεις pause. Να σταματήσεις το χρόνο που τα μικρά σου είναι μικρά εξαρτημένα πλάσματακια από τη δική σου θαλπωρή.

Μαμά γιατί τρέχουμε;

Εκείνα με αργούς νωχελικούς ρυθμούς πίνουν το γάλα τους σαν μικρά μαιμουδάκια και καταπίνουν το πρωινό τους με ήχους ευχαρίστησης μεταδίδοντας σου τη γαλήνη που νιώθουν. Και ξαφνικά βλέπεις το ρολόι και συνειδητοποιείς οτι για σένα είναι δυστυχώς ακόμα χειμώνας και αρχίζεις να τρέχεις, για να τα ετοιμάσεις να τα πας στη γιαγιά, στο camp ή σε όποιον τέλος πάντων θα στα κρατήσει για να περάσεις ακόμα μια μέρα μακριά τους παλεύοντας να φτάσει και για σένα το καλοκαίρι και να τους το χαρίσεις με τον ωραιότερο τρόπο, τον τρόπο που σου επιτρέπουν οι οικονομικές σου δυνατότητες τις πολυπόθητες διακοπές. Και εκεί αρχίζουν τα «φάουλ» της μάνας.

Εκεί σε κυριεύει το άγχος και δυστυχώς χάνεις τη στιγμή…και τα προσγειώνεις ανώμαλα στην πραγματικότητα…Εσύ μόλις ξεκινάς ακόμα μια μέρα που θα πρέπει να τρέξεις στο στίβο της ζωής και εκείνα προσπαθούν να καταλάβουν γιατί δε βλέπεις πια χαριτωμένους τους νωχελικούς τους ρυθμούς. Η μετάλλαξή σου τα σοκάρει αλλά δεν έχεις και πολλές επιλογές παρά μόνο να τους εξηγήσεις…

Χωρίς να απαιτείς να καταλάβουν, χωρίς να θέλεις να τους χαλάσεις τη μαγεία όμως πρέπει να μάθουν και να ξέρουν για πάντα οτι αυτή η θαλπωρή που εισπράττουν είναι αποτέλεσμα καθημερινού αγώνα…Και ίσως τελικά εκεί είναι η επιτυχία της μάνας…να τους μάθει οτι τίποτα δεν είναι δεδομένο αλλά για όλα πρέπει να προσπαθούμε κάθε μέρα ακόμα και για ένα ποτήρι γάλα. Μόνο τότε ίσως…κάπου, κάποτε θεωρήσουν οτι κάτι έκανες καλά…

24 …και σήμερα… για το δικό μου καλοκαίρι…Για εσάς;