Η ζωή είναι αγώνας

   

Η ζωή είναι αγώνας

Η ζωή είναι αγώνας

Συζητάμε κάποιες φορές με τα μικρά τι θέλουν να γίνουν όταν θα μεγαλώσουν. Δηλαδή τα «ψαρεύω» για να δω τι έχουν στο μυαλούδάκι τους…Πετάω και εγώ στο τραπέζι τις δικές μου ιδέες να δω αν πιάνουν και όλο και κάπου καταλήγουμε…Ο γιός μου θέλει να γίνει μάγος και η κόρη μου παιδίατρος. Δίδυμα μεν διαφορετικά δε…

Δεν πετάω απο τη χαρά μου με την επιλογή του μικρού αλλά τι να πω. Η κόρη  μου  πάντως κάπως καλύτερα το προσεγγίζει το θέμα.

Τα κοιτάζω έτσι μικροσκοπικά που είναι και σκέφτομαι….μα είναι μόλις έξι χρονών…

Η αγωνία της μάνας που θέλει να τα καμαρώσει και ονειρεύεται….ή μάλλον κοιμάται και ονειρεύεται αφού οτι και να της πούνε σήμερα δεν είναι καθόλου σίγουρο οτι θα γίνει…κάποτε…

Η ζωή είναι αγώνας

Και τελικά αναρωτιέμαι τι είναι σημαντικότερο να τους μιλάω για τα «καλά» επαγγέλματα που κάθε μάνα ονειρεύεται για το παιδί της  ή να τους μάθω πως να διεκδικήσουν το επάγγελμα που θα αγαπήσουν για τους δικούς τους λόγους ;

Η ζωή είναι αγώνας είτε είσαι ψαράς είτε είσαι διευθύνων σύμβουλος μιας μεγάλης εταιρείας. Και στις δύο περιπτώσεις πρέπει να διαθέτεις τακτική, γνώση, υπομονή και επιμονή. Διότι το ψάρι για να το πιάσεις πρέπει να καραδοκείς με επιμονή και να έχεις τη γνώση να βάλεις το σωστό δόλωμα για να το ταΐσεις, την τεχνική για να το γραπώσεις και τη μαεστρία για να το «βγάλεις».

Και αν είσαι στο τιμόνι μιας εταιρείας πρέπει με επιμονή και εξυπνάδα να διαχειρίζεσαι ανθρώπινο δυναμικό και να έχεις τη γνώση να το διαχειριστείς με τέτοιο τρόπο ώστε να σου φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Και στις δύο περιπτώσεις πρέπει να ξέρεις να αγωνίζεσαι, να έχεις επιμονή, να διαθέτεις γνώση και εξυπνάδα.

Στη ζωή τελικά είναι πολύ συγκεκριμένα τα εφόδια που μετράνε για να προχωρήσεις μπροστά…Για να ξεπεράσεις τα εμπόδια, για να παλέψεις με τις δυσκολίες για να βρεις τον τρόπο να επιβιώσεις.

Η ζωή είναι αγώνας

Και εγώ τα παιδιά μου θα ήθελα να γίνουν γιατροί…ή δικηγόροι ή ακόμα καλύτερα επιχειρηματίες αλλά πάνω απ’ όλα θα ήθελα να γίνουν αγωνιστές. Αγωνιστές στο στίβο της ζωής. Να τρέχουν … με στόχο. Στόχο την προσωπική τους επαγγελματική ευτυχία. Δεν υπάρχει σημαντικότερο στη ζωή από το να καταφέρεις να εργάζεσαι στον τομέα που αγαπάς. Να νιώθεις τη δουλειά ως δημιουργία και όχι σαν καταναγκαστικό έργο.

Όταν έχεις αυτό έχεις τα πάντα. Είσαι ευτυχισμένος και μέσα απο τη καθημερινή σου εξέλιξη «γεμίζεις». Έτσι λοιπόν μετά απο πολύ σκέψη και προβληματισμό έχω καταλήξει στο συμπέρασμα οτι τελικά δεν έχει σημασία να καθοδηγήσω τα παιδιά μου στο τι να σπουδάσουν με βάση τις δικές μου προσδοκίες αλλά κυρίως να τα καθοδηγήσω στο πως να αντιμετωπίσουν την επαγγελματική τους ζωή.

Ο βασικός μου ρόλος είναι τελικά να τα μάθω και να τα εκπαιδεύσω να αγωνίζονται στον στίβο της ζωής. Να αγωνίζονται για όλα αυτά που τους δίνουν ευτυχία και πληρότητα. Σαφώς τα πτυχία είναι εφόδια για ένα καλύτερο μέλλον αλλά από μόνα τους δε φέρνουν την επιτυχία.

Για να ψαρέψεις το μεγάλο ψάρι πρέπει να έχεις πάθος με το ψάρεμα, για να πετύχεις την αναγνώριση και να αναρριχηθείς σε μια μεγάλη εταιρεία πρέπει να έχεις πάθος για τη δουλειά σου.

Αυτό που θα μάθω στα παιδιά μου είναι οτι η γνώση, η επιμονή, η τακτική και η συνέπεια χτίζουν το μέλλον τους και σ’ αυτή τους την προσπάθεια δε δικαιούμαι τίποτα άλλο από το να είμαι παρατηρητής και στήριγμά τους.