Κάποτε το Σάββατο…

Κάποτε το Σάββατο…

Κάποτε το Σάββατο η μέρα ξεκινούσε πολύ αργά…ειδικά αν είχε προηγηθεί και ξενύχτι το βράδυ της Παρασκευής.

Μια κούπα ζεστός καφές ήταν η μοναδική μας υποχρέωση αλλά και ακόμα και αυτόν είχαμε την επιλογή να τον παραγγείλουμε. Κατ’άλλα επικρατούσε στο σπίτι μια ησυχία που μόνο ο ήχος της τηλεόρασης μπορούσε να διαταραξεί.

Ακολουθούσε ένα ωραιότατο ξεφύλλισμα περιοδικών, σερφάρισμα στο internet, facebook -αν και στα χρόνια που αναφέρομαι δεν ήταν ακόμα πολύ διαδεδομένο- και όλα αυτά έχοντας μια άκρως αναπαυτική στάση στον καναπέ του σαλονιού μας.

Κάπου προς μεσημέρι-απόγευμα έπεφταν τα πρώτα τηλεφωνήματα για να καθοριστεί η βραδινή έξοδος.

Κάποτε το Σάββατο…

Και εκεί ξεκινούσαν τα «προβλήματα». Τι θα φορέσω το βράδυ; Πως θα φτιάξω τα μαλλιά μου; Τι τσάντα να κρατήσω; και όλα αυτά τα σημαντικά ζητήματα που προβληματίζουν μια γυναίκα με «στόχο» και «όραμα» να περάσει τέλεια το Σαββατόβραδo με φίλους.

Όταν ένιωθες μια λιγούρα…πήγαινες προς την κουζίνα… Πάντα καθαρό και περιποιημένο το δωμάτιο αυτό. Σχεδόν καινούρια η συσκευή, είχα δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα στην τοστιέρα…Άλλωστε υπήρχε πάντα και το άγχος να μπείς το βράδυ στο εφαρμοστό φόρεμα ή στο στενό τζιν οπότε και μόνο αυτή η σκέψη σου «έκοβε» την όρεξη.

Πήγαινες το κομμωτηριό σου, αγόραζες και ένα καινούριο άρωμα στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι και ξεκινούσες την προετοιμασία-ιεροτελεστία για τη βραδινή έξοδο.

Έκανες «super» μακιγιάζ γιατί είχες άπλετο χρόνο να το επιμεληθείς και πήγαινες στο meeting point της βραδιάς…

Εστιατόρια, μπαράκια, σινεμά, πάρτι…ήταν πάντα στη λίστα του Σαββατοκύριακου. Θυμάμαι μόνο να μελαγχολώ απο το απόγευμα της Κυριακής και μετά…Έκει μια μοναξιά την ένιωθες.

Οι Κυριακές είναι κατεξοχήν οικογενειακές ημέρες οπότε εάν είσαι μόνος – μόνη σκέφτεσαι διάφορα. Κάπου εκεί ξεκινούσε η γκρίνια… – Εγώ πότε θα γίνω μάνα; Μα γιατί «τραβάω» πάνω μου όλους τους ανισόρροπους; και άλλα τέτοια συναφή…

 

Και τελικά τα χρόνια πέρασαν και τα Σαββατοκύριακα είναι τώρα  διαφορετικά…Ξυπνάς με παιδικές φωνές που απαιτούν να τους φτιάξεις γάλα αμέσως.

Διεκδικούν κάθε λεπτό απο το χρόνο σου για παιχνίδι, δε σ’αφήνουν σχεδόν ποτέ να διαβάσεις περιοδικό ή να σερφάρεις ανέμελα και κάθε πέντε λεπτά όλο και κάτι θέλουν απο την κουζίνα…Ένα φρούτο, ένα τόστ, ένα χυμό…σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Το σαλόνι το βλέπεις πια όλο και λιγότερο εκτός και αν είναι ενιαίο με την κουζίνα…Οι ηλεκτρικές συσκευές δουλεύουν στο φουλ όλη μέρα και όλη νύχτα και σχεδόν πάντα κάτι μαγειρεύεις …για το μεσημέρι…για την εβδομάδα που ξεκινάει…για τους καλεσμένους σου…για τα παιδιά που δεν τους αρέσει το φαγητό που έχεις ήδη φτιάξει και απειλούν να μείνουν νηστικά αν δεν τους φτιάξεις κάτι άλλο…ή  για σένα που κάνεις σχεδόν πάντα δίαιτα.

Τα βράδια του Σαββάτου ή έχεις πρόσκληση για παιδικό πάρτι ή πηγαίνεις σε φίλους με παιδιά ή έχεις καλέσει φίλους με παιδιά στο σπίτι σου, δεν ξέρω τι είναι χειρότερο απ’όλα.

Σε κάθε περίπτωση ετοιμάζεσαι βιαστικά, το μακιγιάζ σου είναι σχεδόν φυσικό και το κάνεις στο αυτοκίνητο και ντύνεσαι με ότι βρείς  μπροστά σου γιατί κανείς δεν έχει υπομονή να σε περιμένει.  Τη νύχτα καταλήγεις σίγουρα με πονοκέφαλο, σε αυτή την περίπτωση όχι απο ξενύχτι, αλλά απο όσα έχεις περάσει.

Έρχονται όμως…αυτές οι Κυριακές που όχι μόνο δε νιώθεις μοναξιά αλλά νιώθεις ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο…και σκέφτεσαι «Μήπως να έκανα άλλα δύο;»