Μαμά θα ήθελα να είχα φτερά

129302631-56a258333df78cf772749219Είναι ορισμένα πράγματα στη ζωή ενός ανθρώπου που όσα χρόνια και αν περάσουν δεν αλλάζουν εκτός και αν…

Αν αποφασίσει ξαφνικά μια ωραία μέρα να τα δει μ’ άλλα μάτια…

Υπήρξα «δικτάτορας» στην τάξη του σπιτιού το παραδέχομαι, αλλά όσο περνάει ο καιρός το παλεύω και συνέρχομαι σιγά-σιγά απο το παραλήρημα της τέλειας νοικοκυράς που είναι «δούλα και κυρά» και παράλληλα απαιτεί το σεβασμό όλων εκείνων που δεν της το επέβαλαν να λειτουργεί έτσι…

Σίγουρα καταλαβαίνετε τι εννοώ…

Και σίγουρα σ’ ένα βαθμό το έχετε νιώσει…

Λέγεται «ψυχαναγκασμός» το να μην μπορείς να βλέπεις ούτε  λεπτό ζαρωμένο το ριχτάρι του καναπέ και να μη δέχεσαι σε καμία περίπτωση να βγεις απο την κουζίνα εάν δεν έχεις εξαφανίσει απο το νεροχύτη και το τελευταίο βρώμικο κουταλάκι…Και ναι αυτή είμαι εγώ ή τουλάχιστον ήμουν, γιατί την τελευταία βδομάδα προσπαθώ να βελτιωθώ και να αποδεχτώ επιτέλους οτι τα ευτυχισμένα σπίτια είναι «άνω-κάτω»…(σε λογικά πάντα πλαίσια).

Συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά την ηγεμονική μου συμπεριφορά όταν χθες το απόγευμα η κόρη μου ήρθε να με ρωτήσει εάν την αφήνω να κουρέψει μια Barbie να τη λούσει και να την χτενίσει. Έγινε εικόνα στο μυαλό μου όλο αυτό και για δευτερόλεπτα θόλωσα αλλά επειδή είμαι σε φάση απεξάρτησης είπα να πειθαρχήσω στην απόφασή μου.

Η αλήθεια είναι οτι δε μου αρέσει να καταστρέφουν τα παιχνίδια τους αλλά αυτό δε με εξουσιοδοτεί να «φρενάρω» τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους, σκέφτηκα… έτσι λοιπόν της επέτρεψα να το κάνει…

Με ρώτησε τότε αιφνιδιασμένη απο τη θετική απάντησή μου.

-Ναι αλλά που; για να μη φωνάζεις μετά…

Ξεροκατάπια…

-Όπου νομίζεις οτι θα μπορείς να μαζέψεις τα κομμένα μαλλιά μετά…της πέταξα το μπαλάκι παίρνοντας το ρίσκο να γεμίσει το σπίτι ακρυλικές ξανθές τρίχες.

Το κοριτσάκι μου τρισευτυχισμένο πήγε στο νιπτήρα, έβαλε την τάπα για να μην φύγουν οι τρίχες και βουλώσει και άρχισε να δημιουργεί ένα πιο μοντέρνο κούρεμα στη μακρομαλούσα Barbie. Στην συνέχεια μάζεψε τις τρίχες και μου την έφερε φρεσκολουσμένη να της κάνουμε τα μαλλιά κοτσίδα.

483287903

Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήμουν σίγουρη αν ήταν σωστό ή λάθος που την άφησα να «χαλάσει» ένα παιχνίδι της όταν όμως διαπίστωσα πόση χαρά της έδωσε η νέα της δημιουργία ήμουν σίγουρη οτι είχα κάνει το σωστό…

Αν υπάρχει ένα πράγμα που κάνει τα παιδιά ευτυχισμένα είναι να τους δείχνεις εμπιστοσύνη σε ότι αποφασίζουν να κάνουν, αρκεί φυσικά να μην είναι κάτι που θέτει τον εαυτό τους σε κίνδυνο. Η χαρά της δημιουργίας με όποιο τρόπο και αν αυτή εκφράζεται είναι το «σκαλοπάτι» πάνω στο οποίο πατούν για να ανέβουν –στα δικά μας μάτια- ένα βήμα στην εκτίμησή μας.

Όταν ολοκλήρωσε το έργο της και ήταν περήφανη γιαυτό μου είπε κάτι που με αποτελείωσε… «Μαμά θα ήθελα να είχα φτερά όπως αυτά της τίγκερμπελ για να μπορώ να πετάω και να φτάνω παντού γρήγορα».

«Δεν τα χρειάζεσαι» της είπα «Είναι σίγουρο οτι θα ανέβεις ψηλά χωρίς αυτά…γιατί έχεις όραμα, άλλωστε για να φτάσεις κάπου δε μετράει η ταχύτητα αλλά κυρίως η διαδρομή αρκεί να το καταλάβεις και να τη ζήσεις».

Δεν κατάλαβε ακριβώς τι εννοούσα αλλά δεν έχει σημασία θα καταλάβει κάποια στιγμή αρκεί που θέλει να πετάξει!!!