Του εγωισμού…. «χαμένες» ευτυχίες…

 

Του εγωισμού.... "χαμένες" ευτυχίες
Του εγωισμού…. «χαμένες» ευτυχίες

Της Μαρίνας Βεϊόγλου

Πριν λίγες μέρες, διάβασα το εξής: “Τα παιδιά τη μία στιγμή τσακώνονται και την άλλη παίζουν μαζί… Ίσως γιατί η ευτυχία τους είναι σημαντικότερη από τον εγωισμό τους”.

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση το  πόσο καλά ήταν διατυπωμένη αυτή η μεγάλη αλήθεια, που τελικά σκέφτηκα ότι όλοι  εμείς πρέπει να μιμούμαστε τα παιδιά και όχι εκείνα εμάς. Αυτά που περιπλέκουμε και κάνουμε δύσκολα, για τα παιδιά είναι απλά λόγια, απλές συμπεριφορές…

Πόσες και πόσες “ευτυχίες” έχει νικήσει ο εγωισμός… και πόσο θυμώνω με εμάς, τους “μεγάλους”, όταν φέρνω στο μυαλό μου τέτοια παραδείγματα.

84701db0-beea-0133-a235-0e55e2be01e5

Την Αναστασία με τον Αλέξη, που σε μια στιγμή έκρηξης, είπαν τόσο άσχημα λόγια, για να πληγώσουν ο ένας τον άλλον και κανείς από τους δύο δεν τα πήρε πίσω….δεν είπε τη μαγική  λέξη…. Είναι μόνο μία λέξη… «συγνώμη»…

Ζουν μέχρι σήμερα χωριστά, κι ας ξέρουν όλοι πόσο πονάνε…

Την Κωνσταντίνα με τον Άγγελο, που οι ασήμαντες διαφωνίες τους κι ο μεγάλος εγωισμός τους, τους ώθησαν σε ένα παιχνίδι επιβολής για το ποιος θα επικρατήσει στη σχέση τους… Δεν υποχώρησαν πουθενά…

girl-upset-guy-is-playing-video-game

Η Εύα κι ο Πάνος… Μια παρεξήγηση ήταν αρκετή για εκείνον να κάνει ένα μεγάλο λάθος. Να αμφισβητήσει την πίστη της Εύας. Ο εγωισμός του δεν του επέτρεψε να μιλήσει μαζί της, να καταλάβει τι συνέβη. Παρασύρθηκε…

Χωρίς εξήγηση, με σκληρά λόγια, της ανακοίνωσε ότι χωρίζουν. Της είπε ότι δεν ένιωθε, όπως πριν, ότι “του πέρασε”… Εκείνη, εξαφανίστηκε. Δεν είχε λόγο να διεκδικήσει έναν άνθρωπο με αλόγιστες συμπεριφορές, που κατά τα φαινόμενα, όλα όσα έζησαν ήταν συνέπεια ενός ενθουσιασμού που έφυγε.

marriage2

Κι επειδή, κι εκείνη υπακούει σε αυτό που ονομάζεται εγωισμός, προχώρησε τη ζωή της σαν να μην υπήρχε ποτέ αυτό το κεφάλαιο.

Όμως, όπως ένα τυχαίο γεγονός έφερε την παρεξήγηση, έτσι, ένα τυχαίο γεγονός την έλυσε. Ο Πάνος έμαθε, με τον πιο παράδοξο τρόπο, κάτι που ακύρωνε όλα όσα νόμιζε για εκείνη.

Μόνο που είχαν περάσει τέσσερα χρόνια… Η Εύα ήταν παντρεμένη, κι εκείνος βρισκόταν ήδη σε μια σοβαρή σχέση.

Την κυνήγησε, της εξήγησε, της ζήτησε συγνώμη για όλα τα χαμένα χρόνια… Κι ακόμα κι αν εκείνη βασανίστηκε για το τι πρέπει να κάνει, στο τέλος, η απόφασή της ήταν να ζήσει μαζί του. Γιατί, ότι και να είχε γίνει, ποτέ δεν βρήκαν ξανά αυτό που είχαν μαζί.

Το αποτέλεσμα, λοιπόν, ενός εγωισμού, ήταν να εγκαταλείψουν δύο ανθρώπους, που ίσως βγάλουν από φόβο τον εγωισμό τους σε άλλους, και πολλές, πολλές χαμένες στιγμές…

love

Κι αν αυτή είναι μια ιστορία με καλή κατάληξη, για την Εύα και τον Πάνο, σε πολλές άλλες η τυχαία στιγμή θα μπορούσε να μην έρθει ποτέ…

Αναρωτιέμαι, προτιμάμε να πονάμε για να δείχνουμε άτρωτοι;

Να μη λέμε λέξεις απλές, όπως “συγνώμη”, “σε χρειάζομαι”, “πονάω”; Προτιμάμε να βασανιζόμαστε και να βασανίζουμε, από το να είμαστε ευτυχισμένοι;

Αναρωτιέμαι… Πόσα χρόνια νομίζουμε ότι θα ζήσουμε;;;

Η ζωή είναι μικρή! Και ο εγωισμός που θα έπρεπε να έχουμε είναι ένας… Να τη ζήσουμε όπως «λαχταρά»  η ψυχή μας!

*Η Μαρίνα Βεϊόγλου  είναι δημοσιογραφός, παραγωγός τηλεοπτικών προγραμμάτων ενώ παράλληλα σχεδιάζει δράσεις επικοινωνίας.