Όταν εσύ ζωγραφίζεις….

Όταν εσύ ζωγραφίζεις….

shutterstock_132787619

Παρατηρώ πολύ συχνά τα παιδιά μου οταν ζωγραφίζουν…Σκύβουν πάνω απο το χαρτί με ύφος επιτυχημένου project manager. Σχεδιάζουν… με την αυτοπεποίθηση ταλαντούχου ζωγράφου χωρίς άγχος για το αποτέλεσμα.

Μου αρέσει πολύ η εικόνα τους όταν είναι αφοσιωμένα και κρατώντας σφιχτά το μαρκαδόρο προσπαθούν να αποτυπώσουν στο χαρτί ότι έχουν στο μυαλό τους. Με εντυπωσιάζει και με αιφνιδιάζει κάθε φορά η εξέλιξή τους… η αστείρευτη φαντασία τους.

Όπως ήδη έχω πει είναι μόλις 6 χρονών. Δεν ξέρουν να γράφουν, ούτε να διαβάζουν, πηγαίνουν ακόμα νηπιαγωγείο. Τα σχέδια τους, έχουν πάντα έντονα χρώματα, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και κάποιες φορές παράξενες εκφράσεις.

Σα να σχεδιάζουν κάθε φορά έναν δικό τους κόσμο ή μάλλον τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τον κόσμο. ΄Ολες όμως οι ζωγραφιές έχουν τελικά ένα κοινό σημείο… αυτό της υπερβολής. Συνήθως είναι υπερβολικά έντονα τα μάτια, πολύ  μακριά τα μαλλιά, οι εκφράσεις ανάμικτες, τα χρώματα ανακατεμένα… η υπερβολή της παιδικής αθωότητας, η αγνότητα αποτυπωμένη στο χαρτί …

Τα παιδιά με τη ζωγραφική τους μιλάνε… μας δείχνουν κάθε στιγμή τον τρόπο που παρατηρούν τη ζωή. Και έχει τόσο ενδιαφέρον όλο αυτό γιατί μέσα στη δική μας γρηγόρη καθημερινότητα, την άχαρη ρουτίνα πλημμυρίζουμε απο τα χρώματα των παιδιών μας.

Πινελιές που σε “ξυπνάνε” και σου θυμίζουν τη γοητεία της παιδικής αθωότητας. Δεν ξέρω αν το κάνουν τα δικά σας παιδιά αλλά τα δικά μας “σκιαγραφούν” πολύ συχνα μέσα απο τις ζωγραφιές τους την αγάπη…Δηλαδή το μπαμπά και τη μαμά δίπλα, δίπλα και αυτά παραδίπλα…

Μας ζωγραφίζουν όμορφους, με πλούσια μακριά μαλλιά εμένα και τον μπαμπά χαμογελαστό…

kids-painted-hands.jpg
Όταν εσύ ζωγραφίζεις….

Όχι, η ζωή μας δεν είναι πάντα έτσι, ούτε είμαστε η τέλεια οικογένεια… Όπως κάθε οικογένεια έχουμε αγωνίες, διαφωνίες, συγκρούσεις, κουρασμένα βράδια…όμως τα παιδιά πάντα επιμένουν να τα βλέπουν όλα ιδανικά. Και αυτή είναι άλλωστε η “δουλειά” τους να λειτουργούν με βάση την καθαρότητα της ψυχής τους.

Έχουν τρομερό ένστικτο, αλλά και μια φοβερή δύναμη να αποβάλλουν ότι δεν τους αρέσει, όταν φυσικά αυτό είναι εφικτό και δε ζούνε καταστάσεις στην οικογένειά τους που τραυματίζουν την ψυχή τους. Δεν είναι “θεοί” αλλά όταν τα προβλήματα δεν είναι τέτοια ώστε να τους προκαλούν μη αναστρέψιμες βλάβες θεωρώ οτι απλά “επαναφέρουν τους γονείς στη τάξη” με το δικό τους τρόπο.

Πάντως να σας πω την αλήθεια ζω πάντα με μια αγωνία….Δε θα ήθελα σε καμία περίπτωση να φτάσει κάποια μέρα που θα με ζωγραφίσουν στο χαρτί τα παιδιά μου με άσχημα χαρακτηριστικά… Όμως θέλει πραγματικά μεγάλο αγώνα για να σε βλέπουν τα παιδιά σου “όμορφη” και πρέπει πάντα να έχεις τις ψυχικές αντοχές για να τον δώσεις….

Γιατί “μέσα στην αθωότητά τους” δε μπορούν να εξηγήσουν τα λάθη σου, απλά αντιδρούν κάθε φορά με το δικό τους τρόπο για να σου δείξουν οτι κάτι δεν έκανες σωστά και εσύ απλά υπόσχεσαι στον εαυτό σου να μην ξανασυμβεί και εύχεσαι να σου τη χαρίσουν και αυτή τη φορά και να μη “σε πιάσουν στα χέρια τους”…