Όταν μια μαμά καταδικάζει τον εαυτό της στη μοναξιά…

on

Όταν μια μαμά καταδικάζει τον εαυτό της στη μοναξιά…

«Δεν θέλω να ξαναερωτευτώ!». Η φράση σου αυτή πολύ με έχει προβληματίσει. Αντηχεί μέσα στ΄ αυτιά μου από τη στιγμή που σε άκουσα να τη λες. Κατηγορηματική, με μια βεβαιότητα που επιμένω πως είναι αυτοτιμωριτική -και τελικά αυτοκαταστροφική…

«Δεν μπορώ να ξαναεμπιστευτώ κανέναν. Δεν μπορώ να βάλω κανέναν μέσα στο σπίτι μου, ειδικά τώρα που έχω τα παιδιά δεν πρόκειται να ξαναερωτευτώ κανέναν και για κανένα λόγο!». Δεν θα είχα αντίρρηση αν το διαζύγιο ήταν “χθες”, αν όλες αυτές οι καταστάσεις που οδήγησαν τη σχέση σου στο τέλος ήταν πρόσφατες, χωρίς ακόμα να έχεις προλάβει να πενθήσεις αυτά που ονειρεύτηκες…

Όταν μια μαμά καταδικάζει τον εαυτό της στη μοναξιά...
Όταν μια μαμά καταδικάζει τον εαυτό της στη μοναξιά…

 

Γράφει ο Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας

Όμως πάνε τώρα εδώ και δύο χρόνια, δύο χρόνια δεν είναι λίγος καιρός. Τα παιδιά σου πάνε στο δημοτικό, δεν είναι μωρά, και εσύ είσαι μόλις σαράντα (και κάτι) χρόνων… Αλήθεια, πότε σκέφτεσαι να γεράσεις; Σε δύο, σε τρία χρόνια; Μήπως σε πέντε; Σε δέκα; Στα πενήντα, ας πούμε; Αποκλείεται! Η ζωή είναι ωραία, η ζωή είναι γλυκιά και πολύ δύσκολα παραιτείται κανείς από τις χαρές της… Εσύ γιατί καταδικάζεις τον εαυτό σου στη μοναξιά;

Άσε με να σου μιλήσω για εσένα, να σου πω τι σκέφτομαι, τι πιστεύω πραγματικά: Είσαι νέα, είσαι όμορφη, έχεις ωραίες σκέψεις, έναν ωραίο τρόπο να εκφράζεσαι, να κοιτάς, μια ευγένεια και ένα χαμόγελο γοητευτικό… Έχεις τη δουλειά σου, τα παιδιά σου, την υγεία σου κι αν το καλοσκεφτείς… τα έχεις όλα! Και πάνω απ΄ όλα έχεις μια ολόκληρη ζωή μπροστά σου!

Διαβάστε την συνέχεια στο Infokids.gr