Όταν ο φόβος έγινε έμπνευση!!!!

Όταν ο φόβος έγινε έμπνευση!!!!

Τα τελευταία χρόνια που μεγάλωσα και ωρίμασα άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να διατηρήσεις στη ζωή σου όλα όσα σου έχει δώσει ο Θεός! Πάντα θέλω και πάντα ελπίζω να βελτιωθεί η καθημερινότητά της οικογένειάς μου και παλεύουμε οικογενειακώς για αυτό το σκοπό..αλλά πάνω από όλα δείχνουμε σεβασμό σ’ αυτά που ήδη έχουμε.

Έτσι λοιπόν όταν ακούω ιστορίες γυναικών που από τη μια στιγμή στην άλλη κατέρρευσε το σύμπαν  γύρω τους, τότε πραγματικά με πιάνει φόβος. Πριν από λίγες ημέρες έλαβα στο inbox του Ημερολογίου ένα γράμμα.

Ένα γράμμα που έκλεινε στις σελίδες του, την περιπέτεια μιας γυναίκας που πέρασε κυριολεκτικά από χίλια κύματα η υγεία της για να βγει τελικά νικήτρια και να μπορέσει να βρει το δρόμο της ευτυχίας ξανά μέσα από τη δημιουργία.

Η ιστορία της ξεκίνησε το 2010 όταν η διάγνωση έδειξε καρκίνο του μαστού στα 47 της χρόνια..Ακολούθησαν πολλά δυσάρεστα περιστατικά που σημάδεψαν τη ζωή της, το κορμί της και κυρίως την ψυχή της. Βλέπετε καμιά φορά αν ξεκινήσει κάτι δεν έχει τελειωμό. Είναι σα να θέλει να σε δοκιμάσει μέχρι το τέλος.

Δεν το έχω ζήσει και δεν ξέρω πως αντιμετωπίζεται.

Όταν ο φόβος έγινε έμπνευση!!!!

Αυτό που ξέρω είναι ότι όταν διάβαζα την ιστορία της, τα μάτια μου έτρεχαν, γιατί έκανα εικόνα μπροστά μου, μια νέα γυναίκα που απολάμβανε τη γαλήνη και την ηρεμία όταν   ξαφνικά ένα πελώριο κύμα άρχισε να τη χτυπάει στα βράχια δίχως έλεος και δίχως τελειωμό. Μέσα σε 4 μήνες από τη διάγνωση του προβλήματος υγείας που αντιμετώπιζε έκλεισε την επιχείρησή της, που μέχρι τότε μετρούσε 30 χρόνια επιτυχημένης πορείας.

Εκεί που είχε τα πάντα, ξαφνικά δεν είχε τίποτα, ούτε υγεία, ούτε δουλειά, ούτε χρήματα..Και το κυριότερο ένιωθε ότι δεν είχε πιά ούτε ζωή να της ανήκει…Ένιωθε διαλυμένη και χωρίς κουράγιο για τίποτα. Εγκατέλειψε τον εαυτό της και ζούσε κυριολεκτικά στο σκοτάδι χωρίς να κάνει ούτε μια προσπάθεια να επανακάμψει αφού δεν έβρισκε καμιά σανίδα σωτηρίας να πιαστεί για να κολυμπήσει στη “φουρτουνιασμένη” της ζωή.

Κάπου εκεί όμως στον πάτο, εκεί που δεν έχει παρακάτω και πλέον πρέπει να αναμετρηθείς με τον ίδιο σου τον εαυτό για το αν θα μείνεις ή θα φύγεις, εκεί αποφάσισε ότι δε θα επέτρεπε άλλη φθορά στην ψυχή της.

Ευτυχώς το παρελθόν της ήταν πάντα ζωντανό στο μυαλό της και την βοηθούσε να θυμηθεί το πόσο δραστήρια και ευτυχισμένη υπήρξε πριν φτάσει στο σημείο να κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και να βλέπει ένα φοβισμένο πρόσωπο και ένα ταλαιπωρημένο από τον πόνο σώμα. Αυτό που έβλεπε στον καθρέφτη δεν είχε καμία σχέση με αυτό που ήταν κάποτε..Και κάπως έτσι έγινε το κλικ…

Κάπως έτσι αποφάσισε να αντιδράσει και να παλέψει με το φόβο, τον αόρατο εφιάλτη που είχε κληρονομήσει απ’όσα πέρασε…Τα λόγια της Σουζάνας  νομίζω οτι είναι αρκετά  για να μας κάνουν να νιώσουμε για ακόμα μια φορά ευγνωμοσύνη….

“Απο τη φύση μου ήμουν ένας δημιουργικός δραστήριος άνθρωπος. Στα 25 μου είχα ήδη 2 μαγαζιά, μια πολύ όμορφη οικογένεια με δύο λατρεμένα παιδιά και έναν υπέροχο σύζυγο…. Αυτό που έβλεπα στον καθρέφτη δεν είχε καμία σχέση με αυτό που ήμουν κάποτε……Έπρεπε κάτι να κάνω..να αντιδράσω… Πήρα το φόβο και τον έκανα έμπνευση και την έμπνευση…δημιουργία!! Άρχισα να ασχολούμαι με το μέταλλο.

Πάντα με μάγευε πως απο ένα τόσο ψυχρό πράγμα μπορούν να γεννηθούν πολύχρωμα  όμορφα και γεμάτα ζωή και κίνηση αντικείμενα.. ‘Ετσι σιγά, σιγά άρχισα να φτιάχνω έναν καινούριο κόσμο μια νέα ζωή γεμάτη χρώματα και όμορφες εικόνες …. Άρχισα να δημιουργώ την κάθε στιγμή που ζούσα…Και λίγο, λίγο έφτιαξα ένα παράδεισο γεμάτο απο “ΜΙΚΡΟΥΣ ΗΡΩΕΣ”.

Όταν ο φόβος έγινε έμπνευση!!!!

Κάθε μία δημιουργία μου είναι και μια νίκη..Δημιουργώ ατελείωτες ώρες καθημερινά…Μέσα στο εργαστήρι μου νιώθω όμορφα είμαι γεμάτη!!!.παντού χρώματα …και όμορφες εικόνες … Θεωρώ οτι αυτή είναι η ζωή που μου αξίζει..όπως και σε κάθε άνθρωπο!!!!!

Τελικά ανακάλυψα κάτι ΣΠΟΥΔΑΙΟ δημιουργώντας: ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ….

Απο την κατάρρευση στην αναγέννηση …

Σπουδαίο το ταξιδι… μαγικό… είναι σα να ανακαλύπτεις την 5η εποχή…!!!

Ο μικρός μου παράδεισος … σε μία σελίδα: ps://www.facebook.com/SpDemiourgies/?ref=hl