Όταν την Κυριακή έχεις παιδικό πάρτι…

Έχω ένα φίλο στο fb, πατέρας ενος μικρού αγοριού, ο οποίος περιγράφει με τέτοιο τρόπο τα παιδικά πάρτι… που λιώνω στο γέλιο κάθε φορά που διαβάζω αναρτήσεις του.

Η αλήθεια είναι οτι όποιος έχει παιδιά  ξέρει τι σημαίνει παιδικό πάρτι και ξέρει να αυτοσαρκάζεται γιατί διαφορετικά δε βγαίνει…είναι πολλά τα χρόνια και πολλά τα πάρτι που μας περιμένουν.

Απόγευμα Κυριακής… δεν υπάρχει χειρότερη μέρα και ώρα για παιδικό πάρτι.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απο την αρχή. Φτάνει η πρόσκληση στα χέρια μας συνήθως 15 μέρες νωρίτερα…μπαίνει με μαγνητάκι στο ψυγείο για να μην το ξεχάσουμε και τα παιδιά μας μας “φάνε” ζωντανούς… στην συνέχεια προγραμματίζουμε  να πάμε όλοι μαζί σε κατάστημα παιχνιδιών – το γνωστό που στοιχειώνει τη ζωή μας Χριστούγεννα, Αποκριες, Πασχα, Καλοκαίρι….και ούτω καθεξης-  για την αγορά του δώρου.

Σχεδόν πάντα καταλήγουμε να έχουμε ξοδέψει περισσότερα χρήματα για τα δικά μας παιδιά παρά για το δώρο του φίλου τους. Μετά ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση….απανωτές ερωτήσεις για το πότε θα γίνει το πάρτι…σε πόσες μέρες, ώρες, λεπτά…. όταν πιά φτάνει  εκείνη η ευλογημένη ώρα που πρέπει να ντυθούμε για να ξεκινήσουμε, αρχίζουν τα όργανα ή αλλιώς τα κλάμματα.

Τα παιδιά έχουν ένα μαγικό τρόπο να σε βγάζουν απο τα ρούχα σου…επειδή αυτά δε θέλουν να μπούνε στα δικά τους…Δε θέλω να φορέσω αυτό το παντελόνι, δεν με βολεύουν αυτά τα παπούτσια, είναι πολύ χοντρό αυτό το μπουφάν….και διάφορα τέτοια ωραία.

Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που εσύ ντύνεσαι ενώ ο πατέρας είναι έτοιμος στην πόρτα με τα κλειδιά στο χέρι για να μην αργήσουμε….λες και αν φτάσουμε είκοσι λεπτά αργότερα θα φάμε πόρτα…

Ετσι λοιπόν ξεκινάει η διαδρομή για το πάρτι…αν τώρα είμαστε τυχεροί και ξέρουμε το συγκεκριμένο παιδότοπο  φτάνουμε εγκαίρως και χωρίς πολλά νεύρα. Εάν όμως πρεπει να μπούμε στη διαδικασία να ψάξουμε το δρόμο… ε …εκεί ζορίζει λίγο η κατάσταση.

Τα μικρά απο το πίσω κάθισμα ρωτάνε επίμονα σε πόση ώρα φτάνουμε και εμεις τσακωνόμαστε γιατί στρίψαμε σε λάθος στενό ενώ το gps έδειξε το προηγούμενο…Με το που μπαίνουν στον παιδότοπο σχεδόν δεν τα ξανάκουμε εώς ότου φύγουμε -αυτό είναι ίσως και το μόνο καλό της υπόθεσης- ωστόσο εμείς οι γονείς σχεδόν ποτέ δεν απολαμβάνουμε αυτή  την ησυχία γιατί πολύ απλά εκείνη τη στιγμή και στο συγκεκριμένο χώρο δεν έχουμε  τη δυνατότητα να αξιοποιήσουμε την ελευθερία μας όπως εμείς κάνουμε κέφι…τις περίσσοτερες φορές λοιπόν καταλήγουμε σαν τιμωρημένοι…

Αναγκασμένοι να κάνουμε παρέα με ανθρώπους που δε γνωρίζουμε και πιθανά δεν ταιριάζουμε. Όταν όμως τα βλέπεις αναψοκοκινισμένα να πηγαινοέρχονται στο τραπέζι που κάθεσαι για να πιούνε βιαστικά δύο γουλιές νερό και να ξαναφύγουν τρέχοντας τότε μόνο συνειδητοποιείς τον αγώνα που κάνουν αυτά τα μικρά πλασματάκια για να “ρουφήξουν” κυριολεκτικά το κάθε λεπτό της ζωής τους, και νιώθεις πως ίσως τελικά μόνο σ’αυτή την ηλικια  εκτιμάς το κάθε λεπτό της ζωής σου γιατί  έχεις μια μόνιμη λαχτάρα για τα πάντα ενω όταν μεγαλώνεις απλά βιώνεις διαφόρων ειδών λαχτάρες….

Εκεί λοιπόν προς το φινάλε του πάρτι που ξεκινάει η διαδικασία απόκολλησης απο το φουσκωτό παίζεται και η τελευταία πράξη του δράματος…παιδάκια λυπημένα, νυσταγμένα που δεν συνεργάζονται ούτε για να φορέσουν μπουφάν άλλα κλαίνε άλλα γελάνε οι γονείς όμως έχουν σχεδόν όλοι το ίδιο ύφος…αυτό της απελπισίας. Γιατί πολύ απλά  το επόμενο πρωί της Δευτέρας φτάνει απειλητικό…