Η αγωνία της μάνας…

Η αγωνία της μάνας…

MOTHER2

Δεν υπήρξα ποτέ η μάνα που  κυνηγάει τα παιδιά της   μ’ ένα ζακετάκι για να μην κρυώσουν, δεν ήμουν ποτέ η μάνα που δεν μπορούσε να τα αποχωριστεί για δύο βράδια, δεν έσκασα ποτέ επειδή έφαγαν το μισό από το φαγητό που τους έβαλα στο πιάτο τους και δεν τα κυνήγησα για να μη λερώσουν τα ρούχα τους. Όμως πάντα νοιαζόμουν για την προσωπική τους ευτυχία. Ήθελα να τα βλέπω συνέχεια χαρούμενα και κυρίως χαμογελαστά και αυτό θεωρώ οτι μαζί με τον μπαμπά τους το έχουμε πετύχει – με την ευγενική χορηγία πάντα γιαγιάς-παππού που τα λατρεύουν και τα κρατάνε για αρκετές ώρες της ημέρας και ενίοτε της νύχτας.

Πριν από λίγες ημέρες όμως συνειδητοποίησα πως μια μαμά σαν και μένα μπορεί να μεταλλαχθεί … Τα παιδιά μου σε λίγους μήνες θα πάνε στο δημοτικό και με έχει πιάσει τρόμος. Εγώ που αντιμετώπιζα με ψυχραιμία τα σαραντάρια του πυρετού και τη βρογχίτιδα δεν ξέρω πως θα αντιμετωπίσω με ψυχραιμία τη μετάβαση των παιδιών μου από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό.

Διαπιστώνω οτι τώρα που τα παιδιά μου πλησιάζουν τα επτά είναι δύο μικρά ανθρωπάκια μου για τα οποία «ανησυχώ».  Και όταν λέω ανησυχώ….εννοώ ανησυχώ πολύ!

Τώρα φοβάμαι…

Φοβάμαι το τεράστιο κτίριο με τους πολλούς ορόφους και τα κάθε ηλικίας παιδιά, φοβάμαι την άγνοια κινδύνου που έχουν συνηθισμένα στην ασφάλεια του νηπιαγωγείου, φοβάμαι οτιδήποτε μπορεί να τα φοβίζει και κυρίως φοβάμαι όλους εκείνους που μπορεί να τα κάνουν να μη χαμογελάνε όπως πριν…

Σαφώς οι φόβοι μου έχουν βάση και το καταλαβαίνετε φαντάζομαι.

MOTHER3

Αυτή η μικρή κοινωνία στην οποία καλούνται να ενταχτούν είναι ακριβώς σαν την δική μας. Μια μικρογραφία της σημερινής πραγματικότητας που ζούμε κάθε μέρα…Γιατί τα παιδιά σε αυτή την ηλικία είναι συνήθως αντίγραφα της οικογένειάς τους. Έχω λοιπόν κάθε λόγο να ανησυχώ ακόμα και εγώ που δεν φοβόμουν μην κρυώσουν χωρίς φούτερ.

Το χειρότερο όμως είναι οτι θεωρώ πως δεν μπορώ να κάνω κάτι για να είμαι σίγουρη οτι θα επιβιώσουν ευτυχισμένα σε αυτό το νέο κεφάλαιο που ανοίγει στη ζωή τους και αυτό με τρελαίνει ακόμα περισσότερο.

MOTHER

Και ναι λύση δεν έχω…

Έχω μόνο να σκεφτώ οτι αυτό το καλοκαίρι θέλω να τα κάνω ακόμα πιο χαρούμενα και να τα φέρω ακόμα πιο κοντά μου έτσι ώστε να είμαι σίγουρη οτι θα μοιραστούν μαζί μου ότι τα στεναχωρήσει ή πληγώσει τη νέα χρονιά.

Δε μ’ έχει προβληματίσει ούτε λεπτό αν θα είναι καλοί μαθητές, μόνο να μη χάσουν το χαμόγελό τους.

Τίποτα άλλο…