Η αστείρευτη γοητεία του πατέρα

Η αστείρευτη γοητεία του πατέρα

Η αστείρευτη γοητεία του πατέρα
Η αστείρευτη γοητεία του πατέρα

Δύο μπαμπάδες έχω γνωρίσει καλά στη ζωή μου. Τον δικό μου και τον άντρα μου. Και για τους δύο νιώθω πολύ τυχερή. Τον πρώτο τον αγαπώ απο την μέρα που γεννήθηκα και τον δεύτερο απο την μέρα που τον γνώρισα. Και οι δύο έχουν τις καλές και τις κακές στιγμές τους όμως σε κάθε περίπτωση έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και στην καθημερινότητά μου. Μαλώνουμε, αγαπιόμαστε, μοιραζόμαστε χαρές και προβλήματα αλλά τίποτα δεν μπορεί ποτέ να κλονίσει τη θέση που έχουν μέσα μου. Για τον πρώτο θα μιλήσω εγώ σήμερα για τον δεύτερο θα μιλήσουν τα παιδιά μας μετά απο χρόνια. Πάντως σήμερα και οι δύο γιορτάζουν….

Μεγάλωσα με μια πεποίθηση…

«Ο μπαμπάς μου τα ξέρει όλα….»

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή έκανα ένα εκατομμύριο ερωτήσεις για τα πάντα και ήθελα απαντήσεις «εδώ και τώρα».

Ένιωθα πάντα την ασφάλεια οτι οι απαντήσεις που θα μου δώσει θα ήταν οι σωστές.

Θυμάμαι να κλείνει τα χεράκια μου μέσα στα δικά του για να μου τα πλύνει….

Θυμάμαι να με παίρνει αγκαλιά για να με πάει στο κρεβάτι μου όταν είχα αποκοιμηθεί στον καναπέ.

Θυμάμαι όταν βρήκα λουλούδια πάνω στο κρεβάτι του ξενοδοχείου που θα έμενα στην πενταήμερη και τη «λαχτάρα» που πήρε όταν του είπαν οτι θα γυρίσω μια μέρα αργότερα (ε.. ναι δεν ήμουν και το καλύτερο παιδί).

Θυμάμαι να πιστεύει σε μένα όταν άνοιξα τα φτερά μου στη πρώτη μου δουλειά.

Και φυσικά θυμάμαι το κλάμα που έριξα στην αγκαλιά του τη μέρα που παντρεύτηκα ….όταν χορέψαμε και του είπα στα αυτί του «Σας αγαπάω πολύ να το ξέρετε, και εσένα και τη μαμά…» και μου είπε «Το ξέρω αγάπη μου».

Η αστείρευτη γοητεία του πατέρα
Η αστείρευτη γοητεία του πατέρα

Ο πατέρας είναι ασφάλεια, είναι δύναμη, είναι στήριγμα, ειδικά για τις κόρες είναι ο πρώτος «πρίγκιπας» που συναντούν στη ζωή τους και σε ορισμένες περιπτώσεις και ο τελευταίος.

Προσφέρει αγάπη, στοργή και προστασία χωρίς να ζητάει τίποτα άλλο εκτός απο την ευτυχία σου.

Του αξίζει που σήμερα γιορτάζει, έχει κερδίσει αυτή τη μέρα με το σπαθί του.

Τη δικαιούται.

Μπορεί η μητέρα να έχει «βαρύ» ρόλο σε μια οικογένεια αλλά και εκείνος έχει «βαρύ» φορτίο να σηκώσει…Και το σηκώνει στους ώμους του από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας…όταν πρέπει από τον καναπέ που μας έχει πάρει ο ύπνος να μας μεταφέρει στο κρεβάτι μας, όταν μας ανεβάζει στους ώμους του για να μπορέσουμε να αγγίξουμε το φωτιστικό τους σαλονιού, όταν μας κουβαλάει κοιμισμένα από το αυτοκινήτο για να μας τοποθετήσει στο κρεβάτι μας χωρίς να διαταράξει τον ύπνο μας.

Και αργότερα όταν μεγαλώνουμε…ζει την ίδια αγωνία με αυτή της μάνας και ακόμα παραπάνω γιατί εκείνος τελικά τα μαθαίνει όλα τελευταίος αφού οι περισσότερες συνωμοσίες γίνονται συνήθως με τη μαμά μας.

Στην αγκαλιά του φωλιάζουμε όταν πληγωθούμε ακόμα και αν δεν του λέμε την αιτία και την αγκαλιά του αναζητάμε όταν πετύχουμε κάτι σημαντικό…

Η μόνη διαφορά είναι οτι η αγάπη της μάνας είναι δεδομένη γιατί σε βγάζει απο τα σπλάχνα της ενώ τη δική του μ’ ένα τρόπο τη διεκδικούμε…

Γιαυτό και ο επιτυχημένος πατέρας είναι εκείνος που τελικά σε κάνει να νιώθεις για μια ολόκληρη ζωή οτι και εκείνος σε γέννησε…παρά το γεγονός οτι βρίσκεται σε μειονεκτική θέση σε σχέση με τη μάνα που είναι δεδομένο οτι σ’ έφερε στον κόσμο…