Η «ζωάρααα» της Barbie και … το δράμα της μάνας

Η «ζωάρααα» της Barbie και … το δράμα της μάνας

Με το κλείσιμο των σχολείων όλα αλλάζουν. Αυτό το ξέρετε, το ζείτε, το έχετε νιώσει στο πετσί σας.

Η ταύτισή μας είναι δεδομένη αφού η κοινή μας πραγματικότητα θέλει μικροσκοπικά πλασματάκια διαφόρων ηλικιών να είναι σαν τα αγρίμια στο κλουβί.

Μιλάω για εμάς που δεν έχουμε εξοχικό να τα αμολήσουμε και δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα να τα στείλουμε σε κάποιο από τα δεκάδες camp που λειτουργούν κάθε καλοκαίρι.

Έτσι λοιπόν η ζωή μας αλλάζει τους καλοκαιρινούς μήνες και απλά πρέπει να το πάρουμε απόφαση.

Η «ζωάρααα» της Barbie και ... το δράμα της μάνας
Η «ζωάρααα» της Barbie και … το δράμα της μάνας

Συγκεκριμένα στη δική μου περίπτωση που δουλεύω από το σπίτι τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας το πρόβλημα είναι ακόμα πιο έντονο γιατί προσπαθώ να γράψω με δύο παιδιά πάνω μου, δίπλα μου, πλάι μου που έχουν μέσα στη μέρα τις καλές και τις δύσκολες στιγμές τους.

Οι δύσκολες στιγμές τους είναι όταν τσακώνονται μεταξύ τους και όταν με ρωτάνε πότε θα τελειώσω τη δουλειά για να τα πάω κάποια βόλτα…

Οι καλές τους στιγμές είναι όταν παίζουν μεταξύ τους αρμονικά και στήνουν ιστορίες, ολόκληρα θεατρικά έργα με πρωταγωνιστές τα playmobil και της Barbie….

Τα συναισθήματα που βιώνω μέσα στη μέρα αν τα έγραφα ένα προς ένα θα ήταν το ημερολόγιο μιας τρελής και όχι το ημερολόγιο μιας γυναίκας.

Ξεκινάω πάντα το πρωί ήρεμη, προς το μεσημέρι αγχώνομαι γιατί η δουλειά που θα τελείωνε σε μισή ώρα τελειώνει σε δύο ώρες και κατά το απόγευμα είμαι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης βλέποντας τη Barbie και την οικογένειά της να κάνουν «ζωάρα» πάνω στο γραφείο μου, στο τραπέζι της κουζίνας ή στο νιπτήρα…γιατί το θέλει και το μπανάκι της…

Η «ζωάρααα» της Barbie και ... το δράμα της μάνας
Η «ζωάρααα» της Barbie και … το δράμα της μάνας

Δεν ξέρω γιατί νευριάζω περισσότερο…επειδή θα πρέπει μετά να φωνάζω επι ώρες για να μαζευτούν όλα αυτά και να μπούνε πάλι στα κουτιά τους ή γιατί πραγματικά ζηλεύω την ψηλόλιγνη κούκλα που ζει στιγμές ανεμελιάς από αυτές που θα ήθελα και εγώ να ζω…

Είναι αστείο να νιώθεις ζήλια για μια κούκλα όμως πραγματικά έτσι που την είδα σήμερα αραχτή ήθελα μάλλον να είμαι στη θέση της…

Από την άλλη βέβαια για να τα λέμε τα πράγματα με το όνομά τους καταβάθος μου αρέσει που τα έχω δίπλα μου και σε ορισμένες περιπτώσεις εγώ φταίω που δεν συγκεντρώνομαι στη δουλειά μου γιατί τρελαίνομαι να ακούω όλους αυτούς τους θεατρικούς διαλόγους που στήνονται αυθόρμητα από παιδάκια επτά χρονών.

Τα έργα που ανεβαίνουν στο σαλόνι μας κάθε μέρα –γιατί εννοείται οτι δεν θέλουν να παίζουν μόνα τους στα δωμάτιά τους- είναι πραγματικά για όσκαρ. Η φαντασία τους καλπάζει και είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις για τα παιδιά σου τόσα πολλά…που τελικά λες μήπως είναι κέρδος που δεν τα έχεις στείλει σε κάποιο camp;

Η «ζωάρααα» της Barbie και ... το δράμα της μάνας
Μαμά γιατί τρέχουμε;

Και κάπου εκεί όταν αρχίσουν και βαριούνται σου πετάνε την ατάκα που σε κάνει νιώσεις ενοχές….

-Γιατί μαμά δεν έγινες δασκάλα; Αν ήσουν δασκάλα όταν θα τελείωνε η σχολική χρονιά θα είχες άδεια και έτσι θα μπορούσες να παίζεις μαζί μας…

Και για ακόμα μια φορά συνειδητοποιείς οτι από μικρό – και σε καμία περίπτωση χαζό- μαθαίνεις την αλήθεια…

Ας πρόσεχες μαμά!!!